ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΗΣ ΑΤΡΑΠΟΥ

 

 

Ένδοξος μα και Ήρωας αυτός που

Δημιουργεί όμορφα έργα με τα λογία, τις πράξεις, την συμπεριφορά του, τη στάση ζωής του, τη φιλοσοφία του, τη σκέψεις του.

Μεγάλος και Σπουδαίος αυτός που ακολουθεί το δύσβατο δρόμο της Αρετής αντί τον εύκολο της κακίας.

Σοφός και Φωτισμένος αυτός που κατανοεί την σημασία της σιωπής, του λακονίζειν, του ευκαίρως λέγειν, της καλής θέλησης και βουλήσεως, της παμέγιστης αξίας της Αγάπης, της Δύναμης των λόγων και των σκέψεων, μα και την Κατανόηση στον ύψιστο βαθμό.

Θεουργός και Ιεροφάντης αυτός που κατανοεί την πραγματική αξία των μεγάλων Μυστηρίων του Σύμπαντος και την ομορφιά τους, την απαλότητα της Ιερότητας που αυτά έχουν μα και της Υπέρτατης Λάμψης που εκπέμπουν σαν ήλιοι στο διάστημα.

Φρόνιμος και Συνετός αυτός που κατανοεί το Αγαθό και την φύση του και του αποφεύγει τα αντίθετα και βλαβερά που ολέθρους μόνο δίνουν.  

Ευτυχής και Μακάριος αυτός που έχει εκπληρώσει το πεπρωμένο του και πέρασε στη Βασιλεία των Ουρανών.

Έξυπνος και Νοήμων αυτός που ακολουθεί το δρόμο της σοφίας, του φωτός, των ανωτέρων επιστημών αντί αυτόν της άγνοιας, της πλάνης, της παραπλάνησης και της αυτοεξαπάτησης.

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΟΤΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ

ΤΗΣ ΘΕΙΟΤΗΤΑΣ ΑΠΟΣΤΡΕΦΕΤΑΙ

ΤΙΣ ΥΒΡΕΙΣ

 

Τα θνητά έχουν μια αντανάκλαση της Ψυχής μέσα στους τρεις κόσμους – στο κόσμο του νου, στο κόσμο των επιθυμιών ή αλλιώς αστρικό κόσμο και στο φυσικό ορατό κόσμο ή αλλιώς παχυλό κόσμο.

Αυτή δε η αντανάκλαση δε μοιάζει σε ομορφιά και σοφία όπως αυτό που αντανακλάται(δηλ. η Ψύχη)αλλά υπολείπεται σε γνώσεις, εμπειρίες και εκπαίδευση. Η αντανάκλαση αυτή είναι η προσωπικότητα, το κατώτερο Εγώ του ανθρώπου.

Το κατώτερο λοιπόν Εγώ του ανθρώπου είναι το αίτιο του αρνητικού Εγωισμού για το οποίο έχει χυθεί τόσο πολύ μελάνι τόσο στην φιλοσοφία όσο και στην παγκόσμια θεολογία.

Ο δε απαίδευτος άνθρωπος, όταν δεν μπορεί να τιθασεύσει το κατώτερο Εγώ του, εκτός των ορμών, των κατώτερων ενστίκτων και των λοιπών άλλων άσοφων κινήσεων, αφήνει να εκδηλωθούν και σκέψεις κακές και βλαβερές δια του λόγου, της μεγάλης αυτής ικανότητας του με την οποία εκφράζεται κανείς προφορικώς.

«Αλλ’ ο ανώτερος κόσμος, ο κόσμος της Θειότητος μπορεί να εκδηλώνει κάτι τέτοιο;» θα ρωτήσει κάποιος.

Φυσικά όχι, διότι αυτός ούτε Εγωισμούς έχει, ούτε είναι απαίδευτος αλλά τουναντίον σοφότατος είναι, και με αυτό τον τρόπο έχει πλήρη έλεγχο του λόγου και της σκέψης. Αυτός με τα σημαντικά πάντα ασχολείται αντί με τα αντίθετά τους που έχουν την συνήθεια πολλοί απ’ τους θνητούς, και έτσι βλέπει καθαρά τις Αρετές, τα Κάλλη, τα Αληθή, τα Αναγκαία και όλα όσα βρίσκονται εκεί.

Έχοντας όμως ο λόγος δύναμη, τους εσώτερους κόσμους πολύ επηρεάζει ο κραδασμός του, έτσι ώστε όταν κάποιος με αρετές πει καλούς λόγους τα Θεία όντα μοιάζουν με αυτούς που τους προσφέρουν όμορφα δώρα και γεμίζουν χαρά που τα έλαβαν.

Όταν όμως κάποιος ύβρη εξαπολύσει εναντίον τινός αυτά, τα θεία όντα, βλέπουν την ταραχή που έχει δημιουργηθεί στο διάστημα εξ’ αιτίας των κακών κραδασμών. Και όπως ο πολίτης που  προκαλεί βλάβες και ανεπιθύμητες καταστροφές μες σε μια πολιτεία, έτσι μοιάζει ο υβριστής στα ανώτερα. Αυτά λοιπόν, τα ανώτερα, βλέπουν τα κακά των κατώτερων σκέψεων που εκδήλωσε ο υβριστής και προσπαθούν όχι να γίνουν κακά με αυτόν(αφού το καλό δεν γίνεται να τιμωρήσει ούτε τον κακό γιατί τότε θα ήταν κακό για τον κακό και όχι καλό)αλλά με τρόπους διάφορους να τον κάνει έτσι που να ακολουθήσει το δρόμο της καλοσύνης και της αρετής – δρόμους που οφέλη προσφέρουν τόσο προς τον παχυλό ορατό κόσμο όσο και προς τους εσώτερους αόρατους κόσμους.

Μα και οι άνθρωποι τους υβριστές πάλι τους αποστρέφονται όπως και τα Θεία όντα, βλέποντας, διαισθανόμενοι σχεδόν, την ταραχή που προκαλούν στα ανώτερα. Έτσι κάνεις υβριστής δεν κάνει καλό αλλά κακό, ενώ η κοινωνία κατακρίνει αυτόν γι’ αυτά που έχει πει, διακρίνοντας πως τα μιάσματα που έχει εκφράσει προκαλούν αταξία.

Και μα την αλήθεια, ποιός πολίτης μπορεί να θεωρείται χρηστός όταν προφορικώς μετέχει της αταξίας; Γιατί αυτός που είναι χρηστός πολίτης σε μια κοινωνία, δεν προκαλεί βλάβες σ’ αυτήν, αλλά δίνει ότι καλά και αγαθά μπορεί να δώσει είτε μέσω των χρημάτων του, είτε μέσω των γνώσεων του και των πράξεών του, είτε των προσφορών των με άλλους τρόπους που ωφελούν τους συμπολίτες του. Όμως, ο πολίτης που προκαλεί αταξία ακόμα και με τέτοιο τρόπο πώς γίνεται να είναι καλός και χρηστός;

Τα Θεία λοιπόν, που βοηθούν πολύ στα αγαθά επιχειρήματα των θνητών, δεν θα είναι ευχαριστημένα με κάτι που προκαλεί δυσαρμονία μιας και ο υβριστής έτσι ακριβώς είναι, δηλαδή σαν μια νότα σε λάθος σημείο στο πεντάγραμμο μες σ’ ένα όμορφο μουσικό κομμάτι, μια νότα που άμα μπει στη σωστή της θέση δίνει την πιο θεσπέσια μελωδία που μπορεί να ακούσει κανείς.

Μετά απ’ αυτά όμως κάποιος θα ρωτήσει «και να μην βρίσω κάποιον όταν έχω δίκιο;»

Η απάντηση σ’ αυτό είναι πως η οργή, αυτή η θανάσιμη αμαρτία όπως ονομάζεται στην θεολογία, είναι που υποκινεί συνήθως τις ύβρεις.

Όμως η οργή είναι και αυτή παραγωγό του ατελούς κατώτερου Εγώ, της προσωπικότητας, και αν δεν κυριαρχεί κάποιος σ’ αυτήν τότε δυστυχώς πράγματι εκδηλώνονται, εγωισμοί, κατώτερες σκέψεις και όλα τα μιαρά που εξωτερικεύονται είτε δια του λόγου είτε διά της πράξης.

Όσο για το δίκιο, αυτός που το έχει, με την οργή και τις ύβρεις δε θα κάνει τίποτα αλλά θα το χάσει μάλλον παρά θα το βρει.

Με σκέψεις καλοσύνης λοιπόν και ευγένειας να αντιμετωπίζουμε τα εμπόδια στη ζωή μας. Δεν χρειάζεται να αφήνουμε τα άγρια άλογα του μίσους και της οργής να μας παρασέρνουν σε λόγια απρεπή.

Με την δύναμη που έχουμε μέσα μας, με το κρυμμένο εσωτερικό μας φως που βρίσκεται στην καρδιά μας, με αυτά μπορούμε και τα πιο στα πιο δύσκολα εμπόδια να είμαστε έτσι που να μιλάμε με λόγους αρμονικούς και θεμιτούς, για εμάς, την κοινωνία και τους ανώτερους κόσμους.

Εδώ θα κλείσω με τα λόγια του Διδάσκαλου Μορύα

 

«Οι ευγενικές σκέψεις θα σώσουν το ανθρώπινο γένος. Ο ηρωισμός δεν μορφοποιείται από το μίσος, αλλά από τη διάπυρη καλή θέληση.»

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΟΤΙ Η ΝΟΗΤΙΚΗ ΝΩΘΡΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ

ΤΟ ΙΔΙΟ ΒΛΑΒΕΡΗ ΜΕ ΑΥΤΗΝ ΜΕ ΑΥΤΗΝ

ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ

 

H ανθρώπινη φυλή είναι μια ενιαία οντότητα που από την αρχαιότητα ανέπτυξε(σταδιακά βεβαίως)την ικανότητα του στοχασμού, της σκέψης, του διαλογίζεσθαι τα σημαντικά και φυσικά της νόησης.

Έτσι, οι άνθρωποι, με αυτήν την πολύτιμη ικανότητα άρχισαν να προοδεύουν σε πνευματικά, καλλιτεχνικά, πολιτιστικά, κοινωνικά και φιλοσοφικά θέματα.

Πολλοί έγραψαν βιβλία για να μεταφέρουν τις ιδέες τους σε άλλους ενώ κάποιοι άνοιξαν φιλοσοφικές σχολές, όπως ο Πλάτων στην Αθήνα και ο Πυθαγόρας στο Κρότωνα.

Οι άνθρωποι είδαν λοιπόν πως ο στοχασμός έχει μεγάλη σημασία για τις επιτεύξεις και την πρόοδο και κατάλαβαν τη σημασία του τη δύναμη που ασκούσε όχι μόνο στις επιστήμες αλλά και στα τυραννικά καθεστώτα.

Αυτό το τελευταίο είναι πολύ σημαντικό να το αναλύσουμε.

Κάποιος λοιπόν που φιλοσοφεί έρχεται σε επαφή στον νοητό κόσμο με την ιδέες της ελευθερίας, της δημοκρατίας, της δικαιοσύνης και του ανθρωπισμού.

Όμως ένας τύραννος που εξουσιάζει ένα κράτος είναι φυσικό να μην θέλει να υπάρχουν σκεπτόμενοι άνθρωποι, διότι αν σκεπτόμενος μιλήσει και «παρασύρει»(κατά τον δυνάστη)και άλλους ανθρώπους στην ιδεολογία του, θα γίνει επανάσταση και ο τύραννος θα πέσει απ’ την εξουσία.

Όταν όμως ο πολίτης απασχολείται με τα ευτελή και δεν έχει μάθει να σκέφτεται τότε ο δυνάστης είναι ασφαλής και μπορεί να εξουσιάζει κατά όποιο τρόπο αυτός νομίζει.

Πιστεύτε ότι αυτά είναι χαζές θεωρίες;

Αν κοιτάξετε πόσοι ιδεολόγοι κυνηγήθηκαν στην ιστορία από ολοκληρωτικά καθεστώτα θα μείνετε άναυδοι.

Τι λοιπόν πρέπει;  O πολίτης για να είναι συνειδητός και χρηστός μήπως δεν είναι καλό να μπορεί να στοχάζεται; Αν πολίτης στοχάζεται βλέπει τους κινδύνους στην κοινωνία και μπορεί να τους εκτιμήσει καταλλήλως γιατί έχει γυμνάσει το νου. Και πράγματι έτσι είναι αυτός που έχει μάθει να σκέφτεται, δηλαδή σαν αυτόν που ασκεί το σώμα του για να είναι δυνατός και υγιής.

Έτσι, λοιπόν, με όμοιο τρόπο γυμνάζεται το ανθρώπινο πνεύμα, και αυτό γίνεται με το να ασκεί κάποιος τον εαυτό του στα νοητά βάζοντας τον να σκέφτεται. Και όπως ο αγύμναστος και νωθρός γίνεται ένα πλαδαρό και ασθενές σώμα όμοια γίνεται και το πνεύμα του ανθρώπου που αποφεύγει να ασκείται δια της σκέψης. Και όταν στον νωθρό πνευματικά μιλήσει κάποιος φιλόσοφος και του πει μια ιδέα που για τον ίδιο είναι εύκολη να κατανοηθεί ο νωθρός στα νοητικά δε την αντιληφτεί γι’ αυτό το λόγο. Ο φιλόσοφος, λοιπόν είναι άνθρωπος που βλέπει τα νοητά ενώ ο αστόχαστος και νωθρός στη σκέψη είναι ο άνθρωπος που επειδή δε τα βλέπει μπορεί κατά μια έννοια να ειπωθεί πως είναι τυφλός προς αυτά.

Με τα οφέλη λοιπόν τόσο σε κοινωνικό όσο και σε ατομικό επίπεδο, βλέπει κανείς ότι το διαλογίζεσθαι τα σημαντικά είναι καλό και πολύ σπουδαίο ενώ το να αντίθετο είναι καταστροφικό και βλαβερό.

Μια κοινωνία με νοήμονες πολίτες είναι μια κοινωνία που ευημερεί και εξελίσσεται ενώ μια κοινωνία που έχει βαλτώσει σε παλιές ιδέες και δε βγάζει νέες είναι ένας τόπος βρώμικος νοητικά, με μουχλιασμένες σκέψεις και ξεπερασμένες ιδεολογίες που μυρίζουν τόσο άσχημα όσο και τα έλη που είναι γεμάτα με μικρόβια, κουνούπια και ασθένειες.

Βλέπει έτσι κάνεις, πως η κοινωνία που έχει νοήμονες ανθρώπους έχει και πολλά οφέλη.

Γι’ αυτά όλα που είπαμε πρέπει λοιπόν ο άνθρωπος να ξέρει πως δεν έχει σημασία μόνο τους μυς του να γυμνάζει γιατί και το πνεύμα είναι εξ’ ίσου σημαντικό. Και αυτός που γυμνάζει μόνο το ένα εκ των δυο ομοιάζει με τον ανόητο άνθρωπο που ασκεί στη γυμναστική μόνο το ένα χέρι και καθόλου το άλλο, κάνοντας έτσι όχι μόνο άσχημο το σώμα του(μιας και το ένα θα είναι πολύ αδύναμο και το άλλο πολύ δυνατό)αλλά και αντιλειτουργικό αφού θα χρειάζεται όπου είναι να βάλει δύναμη μόνο το δυνατό και καθόλου το αδύναμο.

Έτσι είναι και η ισορροπία του πνεύματος και του σώματος, γιατί και τα δυο χρειάζονται.

Ναι, έτσι είναι ο άνθρωπος και όχι μόνο το ορατό σώμα που βλέπει αλλά και αυτό του πνεύματος που πρέπει επίσης να το ασκεί.

Η υλιστική άποψη πως το πνεύμα δεν υπάρχει είναι φυσικά ανόητη, διότι αυτή η ίδια η σκέψη είναι μέρος(ακόμα και αυτή)του κόσμου των σκέψεων και άρα αυτός που την λέει την αμέσως αυτό – αναιρείται.

Ας είμαστε λοιπόν εκγυμνασμένοι στο νοητικό κόσμο τόσο όσο και στο σώμα. Ας είναι οι ιδέες μας λαμπερές σαν καλογυαλισμένο  ξίφος, και μ’ αντοχή ωσάν ασπίδα όμορφη και δυνατή.

Με δύναμη στο νου και δύναμη στο σώμα είναι κανείς αήττητος!!!

Κλείνω με μια φράση του Διδάσκαλου Μορύα.

 

«Τα φτερά της ευτυχίας δίνονται μόνο σ’ εκείνους που η σκέψη τους είναι εξυψωμένη»

Εξήντα καρκινογόνα χημικά στοιχεία που αλλοιώνουν το DΝΑ έχουν εντοπιστεί μέχρι στιγμής στο τσιγάρο

Το κάπνισμα είναι υπεύθυνο για το 30% όλων των καρκίνων του ανθρώπου. Το τσιγάρο είναι σήμερα το πιο σαφώς τεκμηριωμένο και το πιο ευρέως διαδεδομένο καρκινογόνο στον κόσμο. Αυξάνει μάλιστα δραματικά τις πιθανότητες να εμφανίσει κανείς όχι μόνο καρκίνο στον πνεύμονα, στο στόμα, στον φάρυγγα και στον λάρυγγα, αλλά και στον οισοφάγο, στην ουροδόχο κύστη, στους σιελογόνους αδένες, στο ήπαρ, στο πάγκρεας, στους νεφρούς, στον τράχηλο της μήτρας, στον μαστό και στο παχύ έντερο. Ο ογκολόγος, καθηγητής Θεραπευτικής του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. ΜελέτιοςΑθανάσιος Δημόπουλος και η αναπληρώτρια καθηγήτρια Υγιεινής και Επιδημιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών και των Πανεπιστημίων Χάρβαρντ στις ΗΠΑ και Καρολίνσκα στη Σουηδία κ. Παγώνα Λάγιου, μιλούν για τους καρκίνους του τσιγάρου, προειδοποιούν για το πόσο αυξάνεται ο κίνδυνος καρκινογένεσης στους καπνιστές και επισημαίνουν τα ύποπτα συμπτώματα.

15 μορφές καρκίνου


Δεκαπέντε τουλάχιστον μορφές καρκίνου συνδέονται με το τσιγάρο και αφορούν ακόμα και τις πιο απομακρυσμένες περιοχές του σώματος, όπως το ήπαρ, την κύστη και τον τράχηλο της μήτρας. «Εκατοντάδες έρευνες έχουν τεκμηριώσει ότι το κάπνισμα αυξάνει σχεδόν στο δεκαπλάσιο τον κίνδυνο καρκίνου του πνεύμονα και σε μικρότερο, αλλά επίσης δραματικό βαθμό, τον κίνδυνο ανάπτυξης καρκίνων της στοματικής κοιλότητας, του φάρυγγα, του λάρυγγα, του οισοφάγου, του ήπατος, της ουροδόχου κύστεως και του παγκρέατος», τονίζει η κυρία Λάγιου. «Σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιεύει ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, στην Ελλάδα, σημειώνονται κάθε χρόνο περισσότεροι από 20.000 θάνατοι που οφείλονται σε κακοήθεις νεοπλασίες και για το ένα τρίτο από τους θανάτους αυτούς ευθύνεται το κάπνισμα». Το κάπνισμα έχει χαρακτηριστεί ως υπεύθυνο της τραγικότερης επιδημίας του εικοστού αιώνα, που φαίνεται να συνεχίζεται για πολλές χώρες- μεταξύ των οποίων βέβαια και η Ελλάδακαι στον εικοστό πρώτο αιώνα. «Στοιχεία θνησιμότητας από τις ΗΠΑ καταδεικνύουν τον επιδημικό χαρακτήρα του καρκίνου του πνεύμονα στους άνδρες και στις γυναίκες, μετά την εξάπλωση της συνήθειας του καπνίσματος στα μέσα του εικοστού αιώνα και την τάση ανάκαμψης της επιδημίας μετά την έντονη και συστηματική αντικαπνιστική εκστρατεία στη χώρα αυτή», λέει η κ. Λάγιου. «Δυστυχώς, σε πολλές χώρες, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας, η επιδημία του καπνίσματος δεν έχει τάση υποχώρησης».

Πηγή : ΤΑ ΝΕΑ Ένθετο Υγεία
Ρεπορτάζ: Μαίρη Κατσανοπούλου

ΑΝΑΡΤΗΣΗ από τον διαδικτυακό ιστοτόπο http://www.serresblogs.gr/%CE%91%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%B1%CF%80%CE%BD%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%AE%CF%82/
__________________________________________________________
ΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΚΕΙΜΕΝΟ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΘΕΜΑ.

Είναι τρομερή η άνοχη αλλά και η σοφιστεία που εκφράζει ο Έλληνας όταν υπάρχουν αυτά τα στοιχεία λέγωντας διάφορα όπως "ο παππόυς μου κάπνιζε μέχρι τα 90 του και ήταν γερός σαν άλογο"
Αναμφίβολα υπάρχουν κάποιοι εξαιρετικής αντοχής οργανισμοί  αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι και σε αυτούς δεν γίνεται ζημιά!!!
Η ζημιά είναι εσωτερική και βλάπτει σχεδόν κάθε ευπαθές όργανο του σώματος.
Η πρωτιά που κατέχει η χώρα μας στο τομέα αυτό είναι μοναδική(και καλύτερα να μην είχαμε τέτοια πρωτιά) καθώς τα ελληνόπουλα δοκιμάζουν για πρώτη φορά το τσιγάρο απ' τα δέκα τους(όπως είχε αναφέρει μια τηλεοπτική ερεύνα προ ετών)

 

Ερωτευμένα ποδήλατα

(μοντέρνα ποίηση)

 

Ερωτευμένα ποδήλατα

Προχωρούν μαζί σε ένα δρόμο

Δίχως να ξέρουν που παν.

 

Ερωτευμένα ποδήλατα

Ένα μπλε και ένα ροζ

Ακολουθούν μονοπάτια

Όμορφα και γαλήνια μες στο

Μικρό άλσος της πόλης

Μακριά από το θόρυβο

Της πολύβουης και ανήσυχης

Καθημερινής ζωής.

 

Κάθε μέρα αυτά δυο ερωτευμένα ποδήλατα

Κοιτάνε το ένα το άλλο και χαράζουν

Νέους δρόμους, νέες διαδρομές που

Ποτέ πριν δεν είχαν κάνει,

Μα πάντα στο τέλος βγαίνουν

Απ το άλσος για να αντικρίσουν

Το όμορφο πορτοκαλοκόκκινο

Ηλιοβασίλεμα.

 

Και τώρα αυτά τα ερωτευμένα ποδήλατα

Ακόμα εκεί τα βλέπω, σ’ αυτό το άλσος να είναι

Μαζί και να κοιτιούνται όπως πριν από πολλά

Χρόνια κι’ ας έχουν σκουριάσει απ’ την πολυκαιρία.

Όμως ακόμα και τώρα τα δένουν οι διαδρομές

Που έκαναν μαζί.

 

 

Depon αναβράζον

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΕΠΙΛΟΓΗΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗΣ

ΙΔΕΟΛΟΓΙΑΣ

 

Στον σύγχρονο κόσμο, πλέον, όλοι έχουν το δικαίωμα να πιστεύουν ελεύθερα σε μια ιδεολογία(είτε είναι πολιτική είτε θρησκευτική είτε άλλη) να την υποστηρίζει και, αν είναι ανάγκη, να την υπερασπίζεται

Η επιλογή διαφορετικής ιδεολογίας μέσα σε μια κοινωνία δεν είναι κατακριτέα αν δεν κάνει κατάχρηση των ελευθεριών και να καταφεύγει σε ταραχές οποιοδήποτε είδους.

Επίσης, είναι κατακριτέο κάποιος να προσπαθεί να επιβάλει με το «έτσι θέλω» την ιδεολογία του στους άλλους, αφού μια τέτοια κίνηση είναι φασιστική!

Το να επιλέγει κάποιος έναν δρόμο, μια ιδέα, μια διδασκαλία, μια φιλοσοφία, ένα σύστημα γνώσης ή θρησκείας  ή κάτι που ο ίδιος θεωρεί πως του ταιριάζει μπορεί να γίνει, και δεν μπορεί να κριθεί αυτός ο άνθρωπος από Ιεροεξεταστικά δικαστήρια επειδή πιστεύει αυτό το οποίο πιστεύει.

Έτσι, μέσα σε έναν κόσμο που βρίθει από ιδεολογικά συστήματα και παραδοχές, πρέπει να δείχνουμε κατανόηση και σεβασμό στο σύστημα του άλλου.

Αν κάποιος πιστεύει σε μια ιδεολογία και συκοφαντεί με ψευδή λόγια τις άλλες, πως αλλιώς μπορεί να χαρακτηριστεί αυτός ο άνθρωπος παρά «ύπουλος»;;;

Και φυσικά το «ύπουλος» πάει ότι καταδικάζει κάθε τι προκειμένου να προσηλυτίσει με πλάγια μέσα τους ανθρώπους στο σύστημα που αυτός πρεσβεύει. Οι ψευδείς κατηγορίες και συκοφαντίες,(μια τακτική των φίλων του μεσαίωνα) είναι η σπάθη που χρησιμοποιούν αυτοί οι σκοτεινοί άνθρωποι προκειμένου να πλήξουν κάθε διαφορετική ιδεολογία.

Αυτοί οι άνθρωποι είναι άνθρωποι που δεν σέβονται την επιλογή να έχει κάποιος διαφορετική ιδεολογία και το «διαφορετικό» το ονομάζουν «αίρεση» προκειμένου να προκαλέσουν φόβο!!!

Όμως αυτό, σε ένα πολύ λεπτοφυές ψυχολογικό επίπεδο, είναι μια μορφή βίας, μιας βίας που προσπαθεί με κάθε είδους μέσο(θεμιτό και αθέμιτο)να καταστρέψει το «άλλο».

Είναι άθλιο πράγμα η επιβολή μιας ιδεολογίας!!! Είναι άθλιο, και είδαμε αισχρότητα της επιβολής στο Β’ Παγκόσμιο πόλεμο, με το υπουργείο προπαγάνδας του Γκαίμπελς.

Τα λόγια των σκοτεινών αυτών ανθρώπων που κάνουν  τέτοια πράγματα ακολουθούνται συνήθως από δηλώσεις του τύπου «αυτό που λέω είναι η αλήθεια και τίποτα άλλο δεν ισχύει», «ο τάδε ανήκει σε αίρεση», «ο δείνα μου είπε αυτό αλλά λέει ψέματα» και άλλα συναφή.

Η ύπουλη σκέψη που κυριαρχεί σε αυτούς του ανθρώπους είναι να αναιρέσουν με τον καιρό κάθε δικαίωμα επιλογής άλλης ιδεολογίας, μια σκέψη όπου φυσικά υπήρχε στο μεσαίωνα.(βλ. και την θρησκόληπτη ιδεολoγία της Opus Dei, που κάνει, όπως λένε πρώην μέλη της, ακριβώς αυτό, δηλαδή, την αναίρεση του δικαιώματος επιλογής)

Όμως ο κόσμος μας δεν ζει πια στο μεσαίωνα και πρέπει όλοι πλέον να αποδεχτούμε τα νέα δεδομένα και να συλλειτουργήσουμε με αυτά. Το αν κρίνει κάνεις πως αυτά είναι άσχημα ή αρεστά αυτό είναι στην προσωπική του σκέψη. Μπορεί μεν να εκφράζει την σκέψη του γι’ αυτά αλλά όχι να την επιβάλει!!!

Η επιβολή στην οποιαδήποτε μορφή της είναι κατακριτέα!!!

Δεν ζούμε σε έναν κόσμο που κυριαρχεί ένα μόνο σύστημα σκέψης, ζούμε σε ένα κόσμο όπου μπορούμε να επιλέξουμε και να πούμε «αυτό μου ταιριάζει».

Ο «υπόγειος αγώνας» αυτών των σκοτεινών υπάρξεων, που δια της επιβολής και της φασιστικής νοοτροπίας τους θέλουν να κάνουν όλους να πιστεύουν ότι πιστεύουν αυτοί, είναι ένας αγώνας στον οποίο πρέπει να αντιταχτούν όσοι πιστεύουν στο δικαίωμα της σκέψης και έκφρασης.

Η επιλογή ιδεολογίας οποιαδήποτε είδους και τύπου είναι αναφαίρετο δικαίωμα του ανθρώπου και κανείς δε επιτρέπεται να εμποδίσει κάποιον να πιστεύει σε κάτι, ούτε φυσικά και το να πιστεύει κάτι κάποιος δια της βίας –  αδιάφορο ποια μορφή έχει αυτή η τελευταία.

 

Κλείνω με μια φράση του Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ Τζούνιορ

 

«Σε ολόκληρο τον κόσμο δεν υπάρχει τίποτα σπουδαιότερο από την ελευθερία».

TΡΙΑ ΟΜΟΡΦΑ ΣΧΟΛΙΑ ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΤΗΣ ΑΝΝΥΡΑ ΠΟΥ ΜΟΥ ΑΡΕΣΑΝ

 

«Aeolos

Καλησπέρα Αννούλα...
Αυτό ακριβώς στο οποίο εστιάζει το κείμενο, είναι και ο λόγος που απομακρύνθηκα από αυτή -κατά την ταπεινή μου πάντα άποψη...- την αυτάρεσκη θρησκεία. Το "εμείς" και οι "άλλοι", που πάντα προωθούσε. Κι εξανδραπόδιζε στο πυρ το εξώτερον, όσους δεν ήταν με "εμάς".
Κάτι που βέβαια, ισχύει για όλες σχεδόν τις θρησκείες, μιας και αναγνωρίζουν εαυτόν, ως τον αδιαφιλονίκητο εκφραστή του Δημιουργού. Γι' αυτό βεβαίως, και δεν εντάχθηκα πλέον, σε καμμία άλλη. Γιατί βέβαια, αν ήθελα να ενταχθώ σε κάποια, η Πατρώα των Ελλήνων θρησκεία, έχει τα περισσότερα από τα στοιχεία, που μου κάνουν.
Αλλά και πάλι... Κάτι μου λέει, ότι η προσπάθεια των ανθρώπων να φέρουν το Θεό και ολόκληρο το Σύμπαν, στα δικά τους γήινα μέτρα, είναι μια απλή ματαιοδοξία...
"Εμείς" και οι "άλλοι" λοιπόν, όπως εύστοχα παρατήρησε η Ερι-φίλη...
Την καλησπέρα μου και πάλι, Αννούλα.»

 

«Walker Thanasis

Εγώ ο "αποστάτης"θα κάνω μερικές εύστοχες ερώτησεις: "Γιατί έπρεπε να χυθεί τόσο αίμα και τόσο μελάνι για να μας πείσουν; Γιατί έπρεπε να προσκυνάμε επί σειρά αιώνων τόσα "πτώματα" μουμιοποιημένων ανθρώπων που το ιερατείο ονόμασε αγίους;Γιατί έπρεπε να διώξουν και να εξαφανίσουν με τόσο πάθος τις προϋπάρχουσες του χριστιανισμού θρησκείες; Γιατί η χριστιανική θρησκεία έγινε πολλά εξουσιαστικά κομμάτια; Γιατί αφού το ιερατείο κατηγορούσε τις θρησκείες της λεκάνης της Μεσογείου ως ειδωλολατρικές ,ενστερνίστηκε τα είδωλα και βάζει τους πιστούς και τα προσκυνάνε ;(και μερικά από αυτά τα είδωλα κάνουν και θαύματα)!!!Γιατί αυτοί που πιστεύουν στον τριαδικό θεό πρέπει απαραίτητα να πιστεύουν και στη ύπαρξη διαβόλου; Είπαν τον χριστιανισμό θρησκεία της αγάπης.....Στη θεωρία ναι ....Η πράξη μας τα χάλασε...Καλη συνέχεια Αννούλα....Είναι ψυχοτονωτικό να πιστεύεις κάπου, αλλά είναι ψυχοφθόρο να ανακαλύπτεις μια μέρα πως όλοι αυτοί που ήθελαν την σωτηρία της ψυχής σου απλώς ήθελαν την διαχείριση της ύπαρξής σου!!!!!!»

 

«Aeolos

Κι όμως, Αννούλα. Σε αυτό τον τόπο, προϋπήρξαν άλλοι "Άγιοι Πατέρες" : Σωκράτης, Πλάτων, Αριστοτέλης, Όμηρος, Πυθαγόρας, Επίκουρος, και πολλοί άλλοι, ών ουκ έστιν αριθμός. Με ιδέες που προωθούσαν την έρευνα και δεν την κατεδίωκαν. Πάνω στους οποίους, "πάτησε" η πρόοδος του κόσμου ολόκληρου.
Κι όμως, η θρησκεία της θεούσας ένωσης, τους εξεδίωξε από τον τόπο τους. Ξερίζωσε τη διδασκαλία τους, γκρέμισε τα ιερά τους. Ποίου Θεού θέλημα, μπορεί να ήταν όλη αυτή η κτηνωδία ? Σίγουρα όχι κάποιου, του οποίου η λατρεία, αυτοπροσδιορίζεται ως "Ορθόδοξη", όπερ μεθερμηνευόμενον "Ορθή πίστη". Λες και οι άλλες, είναι λανθασμένες...
Την καληνύχτα μου Αννούλα.»

 

Ναι είναι από «best ever comments» που έχουν μπει  για κάποιο ιδεολογικό-θρησκευτικό θέμα.

Ιδιαίτερη σημασία έχει φυσικά η πρόταση του φίλου Walker Thanasis που όντως περνάει μια μεγάλη αλήθεια. Η πρόταση αυτή είναι η εξής:  

 

Είναι ψυχοτονωτικό να πιστεύεις κάπου, αλλά είναι ψυχοφθόρο να ανακαλύπτεις μια μέρα πως όλοι αυτοί που ήθελαν την σωτηρία της ψυχής σου απλώς ήθελαν την διαχείριση της ύπαρξής σου!!!!!!

 

Kαι φυσικά ο φίλος μας έχει απόλυτο δίκιο!!!

Το ότι εθελοτυφλούν λοιπόν πολλοί Χριστιανοί ακριβώς πάνω σ’ αυτό το ζήτημα είναι για να μην βρουν μπροστά τους(πιστεύω)αυτή την εφιαλτική ιδέα!!!

Ο Φίλος Aeolos εύλογα  αναρωτιέται για το «εμείς και οι άλλοι», λες και έχουμε στην Ελλάδα την ινδική κάστα των βραχμάνων(η κάστα των ιερέων)και την κάστα με τους Vaisyas ή ιδιοκτήτες γης και εμπόρους.

Δεν υπάρχει στην Ελλάδα θα πείτε κάτι τέτοιο.

Ναι παραδέχομαι πως δεν υπάρχει…τυπικά. Άτυπα όμως;;;

Γιατί αν το σκεφτούμε θα δούμε πως αν μη τη άλλο γιατί να διαχωριζόμαστε με το «εμείς και οι άλλοι»;;;

Όπως και να χεί, είτε ισχύει αυτή η παραδοχή είτε όχι το θέμα είναι πως πολλοί Έλληνες όπως ο Aeolos απομακρύνθηκαν από την Ορθόδοξη θρησκεία για τους λόγους που ο ίδιος αναφέρει στο σχόλιό  του.

Όμως ας γυρίσουμε λίγο στο σχόλιο του Walker Thanasis να δούμε ξανά τι λέει….

 

«Είπαν τον χριστιανισμό θρησκεία της αγάπης.....Στη θεωρία ναι ....Η πράξη μας τα χάλασε...»

 

Θα του δώσουμε άδικο του φίλου μας εδώ;

Όχι φυσικά!!! Οι άνθρωποι αυτοί έχουν μάτια, αυτιά και νου και μπορούν να κρίνουν.

Εδώ, για να μην γίνει κάποια παρανόηση, δεν κατηγορώ κάποιον συγκεκριμένο Ιεράρχη, ούτε ηχώ πολεμικά εμβατήρια εναντίον της Ορθοδοξίας, αλλά μελετώ την Αλήθεια αυτών των σχολίων που έχουν

(πιστεύω)μια αγανάκτηση για την Ορθόδοξη θρησκεία.

Ο φίλος μας Walker Thanasis φαίνεται μάλιστα να είναι πιο αγανακτισμένος από τον φίλο Aeolo αφού λέει:

 

«Εγώ ο "αποστάτης"θα κάνω μερικές εύστοχες ερώτησεις: "Γιατί έπρεπε να χυθεί τόσο αίμα και τόσο μελάνι για να μας πείσουν; Γιατί έπρεπε να προσκυνάμε επί σειρά αιώνων τόσα "πτώματα" μουμιοποιημένων ανθρώπων που το ιερατείο ονόμασε αγίους;Γιατί έπρεπε να διώξουν και να εξαφανίσουν με τόσο πάθος τις προϋπάρχουσες του χριστιανισμού θρησκείες; Γιατί η χριστιανική θρησκεία έγινε πολλά εξουσιαστικά κομμάτια; Γιατί αφού το ιερατείο κατηγορούσε τις θρησκείες της λεκάνης της Μεσογείου ως ειδωλολατρικές ,ενστερνίστηκε τα είδωλα και βάζει τους πιστούς και τα προσκυνάνε ;(και μερικά από αυτά τα είδωλα κάνουν και θαύματα)!!!Γιατί αυτοί που πιστεύουν στον τριαδικό θεό πρέπει απαραίτητα να πιστεύουν και στη ύπαρξη διαβόλου;»

 

Λοιπόν μπορώ να πω στο φίλο μου πως σίγουρα δεν είναι ο μόνος που νιώθει έτσι. Αρχίζει με την εντός εισαγωγικών λέξη αποστάτης που, υποθέτω, είναι ένα συναίσθημα που έχει επειδή είδε αυτά που άλλοι δεν είδαν.

Αυτά που ρωτάει είναι καίρια ερωτήματα αλλά δυστυχώς, όπως φαίνεται, δε διαφαίνεται να πάρει απάντηση απ’ το στόμα της επίσημης Ορθόδοξης Εκκλησίας αφού σε ερωτήσεις «αποστατών» οι ιερείς είτε τηρούν «σιγή ιχθύος»(αυτό το ψαράκι που ήταν σύμβολο των πρωτο-χριστιανών)είτε απλώς εκτοξεύει το βολικό «κατηγορώ τον αιρετικό» που κάνει εναντίον σε όσους….αποστατούν.

O Φίλος μας λοιπόν μάλλον θα μείνει με τις ερωτήσεις του και με ις απορίες που εύλογα αυτός κάνει.

Δεν λέει τίποτα παράλογο απλά ρωτάει και ζητάει να μάθει. Ζητάει να μάθει για κάποια πράγματα που του φαίνονται εξωφρενικά για μια θρησκεία Αγάπης.

Και ενώ ο φίλος μας Walker Thanasis αποστρέφεται όπως φαίνεται την ιδέα των «μουμιοποιημένων πτωμάτων των αγίων»(όπως χαρακτηριστικά λέει, ο φίλος Aeolos φαίνεται να βλέπει ως πιο Αληθινούς Άγιους κάποιους συγκεκριμένους αρχαίους Έλληνες.

Αυτό φαίνεται στο σχόλιό του οπού λέει:

 

«Σε αυτό τον τόπο, προϋπήρξαν άλλοι "Άγιοι Πατέρες" : Σωκράτης, Πλάτων, Αριστοτέλης, Όμηρος, Πυθαγόρας, Επίκουρος, και πολλοί άλλοι, ών ουκ έστιν αριθμός.»

Και πράγματι, τι άλλο μπορεί να οριστεί ως «Άγιος» παρά αυτός που έχει φτάσει τις Αρετές του τόσο ψηλά ώστε να βλέπει τα πραγματικά και να απορρίπτει τα ψεύτικα;

Γιατί αν ήταν αλλιώς, και δεν γινόταν αυτό τότε για ποιόν λόγο να πούμε κάποιον «Άγιο»;

Kαι ας μην βλέπουμε αυτή την λέξη από τη στενή θρησκευτική πλευρά αλλά από την ευρύτερη έννοια, που σημαίνει ότι πράγματι οι προαναφερόμενοι φιλόσοφοι μπορούν να χαρακτηριστούν έτσι, δηλαδή, «Άγιοι» . 

 

Κάτι άλλο που θέλω να πω, πως τα σχόλια αυτά που ειπώθηκαν είχα πραγματικά ένα απίστευτο βάθος οξύνοιας, που δεν είμαι σίγουρος αν αντιλήφθηκαν οι αναγνώστες των άλλων χώρων τη μεγάλη σπουδαιότητά τους. Μπορεί κάποιοι να το αντιλήφθηκαν, αλλά φυσικά δε το ξέρω αυτό.

Όσοι πάντως δεν πρόσεξαν αυτά τα σχόλια, πιστεύω, πως πρέπει να αναλογιστούν πάνω σ’ αυτά γιατί έχουν τόσο σπουδαιότητα, και γιατί αναλύονται τόσο διεξοδικά σε αυτή την ανάρτηση.

Οι άνθρωποι αυτοί που τα έγραψαν δεν είναι άνθρωποι – ρομποτάκια που μπήκαν σε κάποια καλούπια. Αν ήταν «καλουπωμένοι» δε θα έλεγαν καν αυτά τα σχόλια. Αυτοί οι άνθρωποι είναι αυτό που έλεγε ο Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ Τζούνιορ, δηλαδή την ανάγκη να «είμαστε απροσάρμοστοι». Ο ίδιος σε λόγο του είχε πει χαρακτηριστικά:

 

«Όμως είμαι περήφανος που δεν προσαρμόζομαι σε κάποια σημεία του κοινωνικού μας συστήματος, και καλώ και σας να μην προσαρμοστείτε. Δεν σκοπεύω να προσαρμοστώ ποτέ στο ρατσισμό και στις διακρίσεις. Δεν σκοπεύω ποτέ να προσαρμοστώ στην οχλοκρατία. Δεν σκοπεύω να συμβιβαστώ ποτέ με τις τραγικές συνέπειες της σωματικής βίας και της στρατοκρατίας. Σας καλώ να γίνετε απροσάρμοστοι σε αυτά τα φαινόμενα. Σας καλώ να γίνετε απροσάρμοστοι σαν τον προφήτη Αμώς, που ζώντας σε μια εποχή αδικίας φώναζε με λόγια που αντηχούν μέσα από ανθρώπινες γενεές ‘Ας καταρρέει η κρίσις ως ύδωρ και η δικαιοσύνη ως αέναος χείμαρρος’. Γίνετε απροσάρμοστοι σαν τον Αβραάμ Λίνκολν που είχε τη διορατικότατα να δει  ότι αυτό το έθνος δεν ήταν δυνατόν να επιβιώσει κατά το ήμισυ ελεύθερο και κατά το ήμισυ σκλαβωμένο.»

 

Αυτοί οι άνθρωποι λοιπόν, ο Aeolos και ο Walker Thanasis, είναι οι απροσάρμοστοι για τους οποίους μιλάει περήφανα ο Αμερικανός διανοούμενος. Είναι άνθρωποι που δεν «σκλαβώθηκαν από κάποια ψευδο-ιδεολογικά καλούπια»(μιας και η σκλαβιά για την οποία μιλούσε ο Κίνγκ έχει και ευρύτερες έννοιες και όχι μόνο την ρατσιστική) .

Είμαι, φυσικά και γω περήφανος που έχω φίλους εδώ, μέσα στο χώρο του διαδικτύου που δεν συμβιβάζονται, που λένε έξω απ’ τα δόντια κάποια πράγματα χωρίς υποκρισίες.

Είμαι επίσης χαρούμενος γιατί αυτοί οι άνθρωποι λένε πράγματα, ακόμα και μέσα από τα σχόλια τους, σημαντικά.

Θεωρώ πως είναι πολύ σημαντικό να μπορεί να διακρίνει την ανωτερότητα του πνεύματος των ανθρώπων απ’ αυτά που λένε, είτε αυτά είναι μέσω γραπτού λόγου είτε μέσω προφορικού.

 

Κλείνοντας εύχομαι στον Αeolo και τον Walker Thanasis, ότι καλύτερο στην ζωή τους, καθώς και να έχουν πάντα σύνεση και κατανόηση.

 

 

ΕΥΤΥΧΙΑ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΟΝΤΑ

ΕΙΘΕ ΝΑ ΕΧΕΤΕ ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΣΑΣ

ΔΙΟΡΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΟΞΥΝΟΙΑ

 

ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΟΥΣ ΚΡΟΚΟΔΕΙΛΟΥΣ

 

Μέσα στο διαδίκτυο υπάρχουν μορφές οι οποίες υποστηρίζουν με πάθος το ψεύδος, ενώ ταυτόχρονα διαδίδουν διαστρεβλώσεις για ιδέες και σκέψεις προοδευτικές. Ιδέες που η αγνή τους μορφή, πριν διαστρεβλωθεί, είναι απείρου κάλλους!!!

Οι διαστρεβλωτικές δηλώσεις, απ’ όποιο ιδεολογικό ρεύμα και αν προέρχονται είναι φυσικά καταδικαστέες, όμως στα πλαίσια της ελευθερίας του λόγου ο καθένας μπορεί να λέει ότι θέλει. Αυτό δε μπορούμε να το αρνηθούμε. Μπορούμε όμως να αρνηθούμε να στηρίζουμε αυτούς τους ανθρώπους που κάνουν αυτή την καταστροφή.

Μπορούμε να τους δούμε που φωνάζουν με φθόνο εναντίον κάθε τι νέου που έρχεται και πραγματώνεται από τις ανθρώπινες συνειδήσεις των ιδεολογικά προοδευτικών φιλοσόφων.

Ο πόλεμος και οι προκλήσεις που τόσο συχνά κάνουν ενάντια σε ανθρώπους που απλά πιστεύουν κάτι «άλλο» είναι η συνήθης τακτική τους, όπως φυσικά και το να προσπαθούν με τον ένα ή άλλο τρόπο να τους γελοιοποιήσουν ή να τους κάνουν να φανούν σαν ανόητοι αμπελοφιλόσοφοι.

Παρενθετικά, παρών χώρος ουδέποτε στήριξε οποιαδήποτε μορφή αμπελοφιλοσοφίας.

Όσοι λοιπόν, κατηγορούν με σύμμαχο το ψέμα αυτά που φέρνει η νοητική εξέλιξη του ανθρώπου αυτή την εποχή, να ξέρετε ότι αυτές οι κατηγορίες πώς υποκρύπτουν από πίσω τους ένα στρατό κατώτερων συναισθημάτων γεμάτο μίσος για κάθε τι καινούριο. Η μόνη αγάπη αυτών των ανθρώπων είναι οι μεσαιωνικές τακτικές που κρύβουν κάτω από το μανδύα της «δήθεν» αλήθειας που λένε.

Η κρίση αυτή, είναι μια κρίση που επιτέλους πρέπει να ξεπεράσουμε. Πρέπει επιτέλους να δούμε πως δεν είμαστε απλώς «όντα» που πρέπει να πειθαρχούν στα συγκαλυμμένα ψέματα των όποιων συκοφαντών. Πρέπει να αποδείξουμε πως έχουμε νοημοσύνη και πως δεν θα γίνουμε άβουλα όργανα του σκότους!!!

Η Ανθρωπότητα αυτή την εποχή αναπτύσσεται πάνω σε αυτό ακριβώς το στάδιο με τον ένα ή άλλο πνευματικό τρόπο.

Εδώ μέσα, στο διαδίκτυο,  πρέπει να αποδείξουμε το ίδιο. Πρέπει να αποδείξουμε πως δεν είναι θεμιτό να είμαστε φίλοι με κροκόδειλους επειδή αυτοί έχυσαν κροκοδείλια δάκρυα.

Καλώ έτσι όλους να προσέχουν τους «κροκόδειλους» που έχουν για φίλους τους, ώστε να μην τύχουν θύματα αυτών, δηλ. των κροκοδείλων.

Η Αγάπη και η Αδελφοσύνη δεν είναι ανόητα κενά λόγια που ακούγονται ωραία, είναι λόγια που μπορούν να γίνουν πράξη αρκεί να το θελήσουμε όλοι μας.

Η ενότητά λοιπόν εναντίον των σκοτεινών δυνάμεων που θέλουν να μπλοκάρουν την πρόοδο ακόμα κι εδώ μέσα, ας είναι μια ενότητα γεμάτη πύρινη Αγάπη όπου τίποτα να μη μπορεί να συγκρουστεί ενάντια σ’ αυτή.

Έτσι λοιπόν, αδελφές και αδελφοί μου, έχουμε όλοι να διατελέσουμε ένα δύσκολο πνευματικό έργο, ένα έργο που πρέπει να εξαλείψει  κάθε μορφή μεσαιωνισμού.

Οι επιθέσεις, σε άτομα που είπαν κάποιες ιδέες αντίθετες με τα καθιερωμένα, φάνηκε απ’ αυτούς τους ανθρώπους πόσο  δριμύτατες ήταν.

Αυτό είναι ανεπίτρεπτο!!!

Το  διαδίκτυο, ας προσπαθούμε να μην το μολύνουμε με συκοφαντικούς λόγους, αλλά να το γεμίζουμε Αγάπη που είναι αυτό που επιθυμούμε όλοι.

Ας σεβόμαστε ο ένας τον άλλον, όχι απλώς γιατί έτσι μας είπαν αλλά γιατί αυτό είναι το σωστό.

Έτσι λοιπόν, με αυτούς τους τρόπους, ας δώσουμε ένα μήνυμα στους φίλους συκοφάντες και φίλους του μεσαίωνα, ότι αυτός ο τόπος, το myspaces, το θέλουμε όχι για διχόνοιες ούτε για σταυροφορίες, ούτε για συγκρούσεις, ούτε για να μαλώνουμε και να τσακωνόμαστε ο ένας με τον άλλον επειδή δεν ταιριάζουν τα πιστεύω μας. Είμαστε στο myspaces για να περάσουμε όμορφα την ώρα μας και αυτό, διαδικτυακά μου αδέλφια, είναι που θέλουμε.

 

Η ΣΟΦΙΑ, Η ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ Η ΣΥΝΕΣΗ

Halloween

From Wikipedia, the free encyclopedia

Halloween
Jack-o'-lantern
Also called	All Hallows’ Eve All Saints’ Eve
Observed by	Numerous Western countries (see article)
Type	Secular, with roots in Christian and Celtic tradition
Begins	Sunset
Ends	Midnight
Date	October 31
Celebrations	Costume parties, trick-or-treating in costumes, bonfires, divination
Related to	Samhain, All Saints’ Day

Halloween (also spelled Hallowe'en) is an annual holiday celebrated on October 31. It has roots in the Celtic festival of Samhain and the Christian holy day of All Saints. It is largely a secular celebration but some have expressed strong feelings about perceived religious overtones.^[1][2][3]

The colours black and orange have become associated with the celebrations, perhaps because of the darkness of night and the colour of fire or of pumpkins, and maybe because of the vivid contrast this presents for merchandising. Another association is with the jack-o'-lantern. Halloween activities include trick-or-treating, wearing costumes and attending costume parties, ghost tours, bonfires, visiting haunted attractions, pranks, telling scary stories, and watching horror films.

Contents [hide] 1 History 1.1 Origin of name 2 Symbols 3 Trick-or-treating and guising 3.1 Costumes 3.1.1 Costume sales 3.2 UNICEF 4 Games and other activities 4.1 Haunted attractions 4.2 Foods 5 Around the world 6 Religious perspectives 7 See also 8 References 9 Further reading 10 External links

History

Historian Nicholas Rogers, exploring the origins of Halloween, notes that while "[s]ome folklorists have detected its origins in the Roman feast of Pomona, the goddess of fruits and seeds, or in the festival of the dead called Parentalia, [it is] more typically [l]inked to the celtic festival of Samhain or Samuin (pronounced sow-an or sow-in)",^[4] which is derived from Old Irish and means roughly "summer's end".^[4] A similar festival was held by the ancient Britons and is known as Calan Gaeaf (pronounced kalan-geyf).

The festival of Samhain celebrates the end of the "lighter half" of the year and beginning of the "darker half", and is sometimes^[5] regarded as the "Celtic New Year".^[6]

The celebration has some elements of a festival of the dead. The ancient Celts believed that the border between this world and the Otherworld became thin on Samhain, allowing spirits (both harmless and harmful) to pass through. The family's ancestors were honoured and invited home whilst harmful spirits were warded off. It is believed that the need to ward off harmful spirits led to the wearing of costumes and masks. Their purpose was to disguise oneself as a harmful spirit and thus avoid harm. In Scotland the spirits were impersonated by young men dressed in white with masked, veiled or blackened faces.^[7][8] Samhain was also a time to take stock of food supplies and slaughter livestock for winter stores. Bonfires played a large part in the festivities. All other fires were doused and each home lit their hearth from the bonfire. The bones of slaughtered livestock were cast into its flames.^[9] Sometimes two bonfires would be built side-by-side, and people and their livestock would walk between them as a cleansing ritual.

Another common practise was divination, which often involved the use of food and drink.

The name 'Halloween' and many of its present-day traditions derive from the Old English era.^{[10][11][12][13][14]}

Origin of name

The term Halloween, originally spelled Hallowe’en, is shortened from All Hallows' Even – e'en is a shortening of even, which is a shortening of evening. This is ultimately derived from the Old English Eallra Hālgena ǣfen.^[15] It is now known as "Eve of" All Saints' Day, which is November 1st.

A time of pagan festivities,^[6] Popes Gregory III (731–741) and Gregory IV (827–844) tried to supplant it with the Christian holiday (All Saints' Day) by moving it from May 13 to November 1.

In the 800s, the Church measured the day as starting at sunset, in accordance with the Florentine calendar. Although All Saints' Day is now considered to occur one day after Halloween, the two holidays were once celebrated on the same day.

Symbols

On All Hallows’ eve, many Irish and Scottish people have traditionally placed a candle on their western window sill to honor the departed. Other traditions include carving lanterns from turnips or rutabagas, sometimes with faces on them, as is done in the modern tradition of carving pumpkins. Welsh, Irish and British myth are full of legends of the Brazen Head, which may be a folk memory of the ancient Celtic practice of headhunting^{[citation needed]}. The heads of enemies may have decorated shrines, and there are tales of the heads of honored warriors continuing to speak their wisdom after death. The carving of pumpkins is associated with Halloween in North America where pumpkins are both readily available and much larger- making them easier to carve than turnips.^[16] Many families that celebrate Halloween carve a pumpkin into a frightening or comical face and place it on their doorstep after dark. The American tradition of carving pumpkins preceded the Great Famine period of Irish immigration^[17] and was originally associated with harvest time in general, not becoming specifically associated with Halloween until the mid-to-late 1800s.^[18][19]

The imagery surrounding Halloween is largely a mix of the Halloween season itself, works of Gothic and horror literature, in particular the novels Frankenstein and Dracula, and nearly a century of work from American filmmakers and graphic artists,^[20] and British Hammer Horror productions, also a rather commercialized take on the dark and mysterious. Modern Halloween imagery tends to involve death, evil, the occult, magic, or mythical monsters. Traditional characters include the Devil, the Grim Reaper, ghosts, ghouls, demons, witches, goblins, vampires, werewolves, zombies, skeletons, black cats, spiders, bats, and crows.^[21]

Particularly in America, symbolism is inspired by classic horror films (which contain fictional figures like Frankenstein's monster and The Mummy). Elements of the autumn season, such as pumpkins, corn husks, and scarecrows, are also prevalent. Homes are often decorated with these types of symbols around Halloween.

The two main colors associated with Halloween are orange and black.^[22]

Trick-or-treating and guising

Trick-or-treating is a customary celebration for children on Halloween. Children go in costume from house to house, asking for treats such as candy or sometimes money, with the question, "Trick or treat?" The word "trick" refers to a (mostly idle) threat to perform mischief on the homeowners or their property if no treat is given. In some parts of Ireland and Scotland children still go guising. In this custom the child performs some sort of show, i.e. sings a song or tells a ghost story, in order to earn their treats.

Costumes

Halloween costumes are traditionally those of monsters such as ghosts, skeletons, witches, and devils. They are said to be used to scare off demons. Costumes are also based on themes other than traditional horror, such as those of characters from television shows, movies, and other pop culture icons.

Costume sales

BIGresearch conducted a survey for the National Retail Federation in the United States and found that 53.3% of consumers planned to buy a costume for Halloween 2005, spending $38.11 on average (up $10 from the year before). They were also expected to spend $4.96 billion in 2006, up significantly from just $3.3 billion the previous year.^[23]

UNICEF

"Trick-or-Treat for UNICEF" has become a common sight during Halloween in North America. Started as a local event in a Philadelphia suburb in 1950 and expanded nationally in 1952, the program involves the distribution of small boxes by schools (or in modern times, corporate sponsors like Hallmark, at their licensed stores) to trick-or-treaters, in which they can solicit small-change donations from the houses they visit. It is estimated that children have collected more than $118 million (US) for UNICEF since its inception. In Canada, in 2006, UNICEF decided to discontinue their Halloween collection boxes, citing safety and administrative concerns; after consultation with schools, they instead redesigned the program.^[24][25]

Games and other activities

This section is missing citations or needs footnotes. Please help add inline citations to guard against copyright violations and factual inaccuracies. (October 2008)

There are several games traditionally associated with Halloween parties. One common game is dunking or apple bobbing, in which apples float in a tub or a large basin of water and the participants must use their teeth to remove an apple from the basin.^[26] A variant of dunking involves kneeling on a chair, holding a fork between the teeth and trying to drop the fork into an apple^[27]. Another common game involves hanging up treacle or syrup-coated scones by strings; these must be eaten without using hands while they remain attached to the string, an activity that inevitably leads to a very sticky face.

Some games traditionally played at Halloween are forms of divination. A traditional Irish and Scottish form of divining one's future spouse is to carve an apple in one long strip, then toss the peel over one's shoulder. The peel is believed to land in the shape of the first letter of the future spouse's name.^[28] Unmarried women were told^[who?] that if they sat in a darkened room and gazed into a mirror on Halloween night, the face of their future husband would appear in the mirror. However, if they were destined to die before marriage, a skull would appear. The custom was widespread enough to be commemorated on greeting cards^[29] from the late 19th and early 20th centuries.

The telling of ghost stories and viewing of horror films are common fixtures of Halloween parties. Episodes of television series and Halloween-themed specials (with the specials usually aimed at children) are commonly aired on or before the holiday, while new horror films are often released theatrically before the holiday to take advantage of the atmosphere.

Haunted attractions

Haunted attractions are entertainment venues designed to thrill and scare patrons; most are seasonal Halloween businesses. Origins of these paid scare venues are difficult to pinpoint, but it is generally accepted that they were first commonly used by the Junior Chamber International (Jaycees) for fundraising.^[30] They include haunted houses, corn mazes, and hayrides,^[31] and the level of sophistication of the effects has risen as the industry has grown. Haunted attractions in the United States bring in an estimate $300–500 million each year, and draw some 400,000 customers, although trends suggest a peak in 2005^[30]. This increase in interest has led to more highly technical special effects and costuming that is comparable with that in Hollywood films.^[32]

Foods

Because the holiday comes in the wake of the annual apple harvest, candy apples (known as toffee apples outside North America), caramel or taffy apples are a common Halloween treat made by rolling whole apples in a sticky sugar syrup, sometimes followed by rolling them in nuts.

At one time, candy apples were commonly given to children, but the practice rapidly waned in the wake of widespread rumors that some individuals were embedding items like pins and razor blades in the apples.^[33] While there is evidence of such incidents,^[34] they are quite rare and have never resulted in serious injury. Nonetheless, many parents assumed that such heinous practices were rampant. At the peak of the hysteria, some hospitals offered free x-rays of children's Halloween hauls in order to find evidence of tampering. Virtually all of the few known candy poisoning incidents involved parents who poisoned their own children's candy, and there have been occasional reports of children putting needles in their own (and other children's) candy in need of a bit of attention.^{[citation needed]}

One custom that persists in modern-day Ireland is the baking (or more often nowadays, the purchase) of a barmbrack (Irish: báirín breac), which is a light fruitcake, into which a plain ring, a coin and other charms are placed before baking. It is said that those who get a ring will find their true love in the ensuing year. This is similar to the tradition of king cake at the festival of Epiphany.

List of foods associated with the holiday:

• Barmbrack (Ireland)
• Bonfire toffee (Britain)
• Candy apples
• Candy corn (North America)
• Caramel apples
• Caramel corn
• Colcannon (Ireland)
• Pumpkin, pumpkin pie, pumpkin bread
• Roasted pumpkin seeds
• Roasted sweet corn
• Soul cakes
• Novelty candy shaped like skulls, pumpkins, bats, worms, etc.

Around the world

Halloween is a holiday observed on October 31, primarily in regions of the Western world. The festival with its roots in Celtic cultures, Ireland and Scotland, later in France and Britain ^[35], was popularized in America after Irish immigrants brought it to the United States in 1846.^[36] Halloween is not celebrated in all countries and regions of the world, and among those that do the traditions and importance of the celebration vary significantly. Celebration in the United States has had a significant impact on how the holiday is observed in some other nations. The history of Halloween traditions in a given country also lends context to how it is presently celebrated.^{[citation needed]}

Religious perspectives

In North America, Christian attitudes towards Halloween are quite diverse. In the Anglican Church, some dioceses have chosen to emphasize the Christian traditions of All Saints’ Day,^[37][38] while some other Protestants celebrate the holiday as Reformation Day, a day to remember the Protestant Reformation.^[39][40]

Many Christians ascribe no negative significance to Halloween, treating it as a purely secular holiday devoted to celebrating "imaginary spooks" and handing out candy. Halloween celebrations are common among Roman Catholic parochial schools throughout North America and in Ireland. In fact, the Roman Catholic Church sees Halloween as having a Christian connection.^[41] Father Gabriele Amorth, a Vatican-appointed exorcist in Rome, has said, "[I]f English and American children like to dress up as witches and devils on one night of the year that is not a problem. If it is just a game, there is no harm in that."^[1]

Most Christians hold the view that the tradition is far from being "satanic" in origin or practice and that it holds no threat to the spiritual lives of children: being taught about death and mortality, and the ways of the Celtic ancestors actually being a valuable life lesson and a part of many of their parishioners' heritage.^[42] Other Christians feel concerned about Halloween, and reject the holiday because they believe it trivializes (and celebrates) "the occult" and what they perceive as evil.^[2] A response among some fundamentalists in recent years has been the use of Hell houses or themed pamphlets (such as those of Jack T. Chick) which attempt to make use of Halloween as an opportunity for evangelism.^{[43][dead link]}

Some consider Halloween to be completely incompatible with the Christian faith^[44] because of its origin as a pagan "Festival of the Dead." In more recent years, the Roman Catholic Archdiocese of Boston has organized a "Saint Fest" on the holiday.^[43] Many contemporary Protestant churches view Halloween as a fun event for children, holding events in their churches where children and their parents can dress up, play games, and get candy. Jehovah's Witnesses do not celebrate Halloween for they believe anything that originated from a pagan holiday should not be celebrated by true Christians.^[45]

Religions other than Christianity also have varied views on Halloween. Celtic Pagans consider the season a holy time of year.^[46] Celtic Reconstructionists, and others who maintain ancestral customs, make offerings to the Gods and the ancestors.^[46]

Some Wiccans feel that the tradition is offensive to "real witches" for promoting stereotypical caricatures of "wicked witches".^[3]

In Arab countries where it is celebrated, devotion is given to St. Barbara.