Οικονομία

Όπως και σ’όλους τους τομείς της ανθρώπινης δράσης, ο τομέας της οικονομίας χρωματίζεται ακόμα καθαρά από την ενέργεια της εξερχόμενης 6ης ακτίνας.
« Απ’ την άποψη της σχεδιασμένης εξελικτικής και πνευματικής ανάπτυξης της ανθρώπινης οικογένειας, που οδηγεί σε πολιτισμένη και καλλιεργημένη ζωή, σε δίκαιο καταμερισμό και σε ίσες ευκαιρίες για όλους, η κατάσταση δε θα μπορούσε να είναι χειρότερη»(Τα προβλήματα της Ανθρωπότητας – σελ 75)

«Η αγάπη του χρήματος είναι η ρίζα κάθε κακού”. Αυτό μας επαναφέρει στη θεμελιακή αδυναμία της ανθρωπότητας – την ποιότητα της επιθυμίας. Έκφραση και σύμβολό της είναι το χρήμα.» (Τα προβλήματα της Ανθρωπότητας – σελ 79)

«Εκείνο που πρέπει ν’ αντιμετωπίσουμε είναι το παγκόσμιο πνεύμα της ιδιοτέλειας και τον πόθο για εξουσία. Ο πόλεμος ωστόσο υπήρξε κάτι σαν καθαρτήριο. Επέτρεψε στους ανθρώπους ν’ αντιληφθούν την υποβόσκουσα αιτία του πολέμου – την οικονομική αθλιότητα που προκύπτει απ’ την εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών του πλανήτη από έναν πολυεθνικό όμιλο κερδοσκόπων και αρχομανών. Ήρθε πια η ευκαιρία για την αλλαγή» »(Τα προβλήματα της Ανθρωπότητας – σελ 73)

“Το χρήμα- όπως και κάθε άλλο στην ανθρώπινη ζωή- έχει μολυνθεί απ’την ιδιοτέλεια και την αρπαγή για ιδιοτελείς ατομικούς και εθνικούς σκοπούς.Απόδειξη αποτελεί ο Παγκόσμιος Πόλεμος (1914-1945) γιατί αν και ΄έγινε πολύς λόγος για «την σωτηρία του κόσμου για την δημοκρατία» κι ότι «πολεμούμε για να τερματίσουμε τον πόλεμο», το κύριο κίνητρο ήταν η αυτοπροστασία και η αυτοσυντήρηση, η ελπίδα του κέρδους και η ικανοποίηση του αρχαίου μίσους και η επανάκτηση περιοχών. Τα χρόνια που πέρασαν από τον πόλεμο απέδειξαν ότι ήταν έτσι. Τα Ηνώμενα Έθνη ασχολούνται δυστυχώς αναγκαστικά με τις αρπακτικές απαιτήσεις κάθε πλευράς, με το κυνήγι των εθνών για θέση και δύναμη και για την κατοχή των φυσικών πόρων της γης (του άνθρακα, του πετρελαίου...) κι επίσης με τις υπόγειες δραστηριότηες των Μεγάλων Δυνάμεων και των καπιταλιστών που όλοι δημιουργούν»
(Η Επανεμφάνηση του Χριστού – σελ 187).
Στη Διδασκαλία, λέγεται ότι το χρήμα πρέπει να χρησιμοποιηθεί:
- για σκοπούς εκπαίδευσης : «Η πιο πνευματική χρήση που μπορεί να βρεθεί τώρα στον κόσμο είναι η εφαρμογή του χρήματος για σκοπούς εκπαίδευσης....... · αλλά πρέπει να προωθηθεί με πνευματική διορατικότητα, ορθή τεχνική και αληθινή κατανόηση. Η αγνότητα του κινήτρου και η ανιδιοτέλεια θεωρούνται δεδομένα.»(Εξωτερίκευση της Ιεραρχίας- Σελ 61)
- στην προετοιμασία για την Επανεμφάνιση του Χριστού .» (Η Επανεμφάνηση του Χριστού - Σελ. 184 - 193)

L'amore (Jiddu Krishnamurti)

Cos'è l'amore? La parola è talmente falsata e contaminata che non mi va granché di usarla. Tutti parlano di amore - ogni rivista e ogni giornale, ogni missionario parla incessantemente di amore. Amo il mio paese, il mio re, qualche libro, quella montagna, il piacere, mia moglie, Dio.

L'amore è una idea? Se lo è può essere coltivata, nutrita, accarezzata, comandata a bacchetta, alterata come volete. Quando dite di amare Dio cosa significa? Significa che amate una proiezione della vostra immagine, una proiezione di voi stessi sotto certe spoglie di rispettabilità, secondo quello che credete sia nobile e santo. (...)

L'amore può essere l'ultima soluzione a tutte le difficoltà, i problemi e le pene dell'uomo, dunque come faremo a scoprire cos'è l'amore? Limitandoci a definirlo? La chiesa lo ha definito in un modo, la società in un altro, e c' è una gran quantità di deviazioni e di interpretazioni sbagliate.

Adorare qualcuno, dormirci insieme, lo scambio emotivo, l'amicizia - è questo quello che intendiamo per amore? (.)

L'amore può essere diviso in sacro e profano, umano e divino, o c'è solamente amore? L'amore appartiene a uno e non a molti? Se dico, "Ti amo", esclude forse ciò l'amore dell'altro? L'amore è personale o impersonale? Morale o immorale? E' qualcosa di intimo, o no? Se amate l'umanità potete amare il particolare? L'amore e un sentimento? E' una emozione? E' piacere e desiderio?

Tutte queste domande indicano - non è vero? - che abbiamo delle idee sull' amore, idee su ciò che dovrebbe e non dovrebbe essere; un modello, o un codice maturato nella cultura in cui viviamo.

Così per approfondire la questione di cosa sia l'amore dobbiamo come prima cosa liberarci dalle incrostazioni dei secoli, mettere da parte tutti gli ideali e le ideologie su ciò che dovrebbe, o non dovrebbe essere. Dividere qualsiasi cosa in quello che dovrebbe essere e in ciò che è, è il modo più ingannevole di vivere.

Dunque, come farò a scoprire cos'è questa fiamma che chiamiamo amore - non per esprimerlo a qualcun altro, ma per sapere cosa esso sia in se stesso?

Come prima cosa devo respingere quello che la chiesa, la società, i miei genitori e amici, quello che ogni persona e ogni libro ha detto su di esso, perché voglio scoprire da solo cosa è. (.)

Il governo dice: "Va' e uccidi per amore del tuo paese". È amore questo? La religione dice: "Dimentica il sesso per amore di Dio". E' amore questo? L' amore è desiderio? Non dite di no. Per la maggior parte di noi lo è - desiderio e piacere, il piacere che è derivato dai sensi, dalla attrazione sessuale e dalla soddisfazione. Non sono contrario al sesso, ma cercate di vedere cosa in esso sia implicato. Quello che il sesso vi dà momentaneamente è il totale abbandono di voi stessi, poi finite per ritornate alla vostra confusione e così volete ripetere e ripetere quello stato in cui non c'è preoccupazione, problema, io. (.)

L'appartenere a un altro, l'essere psicologicamente nutrito da un altro, dipendere da un altro - in tutto ciò deve esserci sempre ansietà, paura, gelosia, colpa, e finché c'è paura non c'è amore; una mente oppressa dal dolore non saprà mai cos'è l'amore; il sentimentalismo e l'emotività non hanno assolutamente niente a che fare con l'amore. E così l'amore non ha niente a che fare con il piacere e il desiderio.

L'amore non è un prodotto del pensiero che è il passato. Il pensiero non può assolutamente coltivare l'amore. L'amore non è limitato o intrappolato dalla gelosia poiché la gelosia appartiene al passato. L'amore è sempre attivo presente. Non è "Amerò" oppure "Ho amato".

Se conoscete l'amore non seguirete nessuno, l'amore non obbedisce. Quando amate non c'è rispetto, né irriverenza. Non sapete cosa realmente vuol dire amare qualcuno - amare senza odio, senza gelosia, senza rabbia, senza volere interferire con quello che l'altro fa o pensa, senza condannare, senza far paragoni - non sapete cosa vuol dire?

Dove c'è amore c'è paragone? Quando amate qualcuno con tutto il cuore, con tutta la mente, con tutto il corpo con tutto il vostro essere c'è paragone? Quando vi abbandonate completamente a quell'amore allora non c'è l'altro. Forse che l'amore ha delle responsabilità e dei doveri e ne fa uso?

Quando fate qualcosa al di fuori del dovere, c'è amore? Nel dovere non c'è amore. La struttura del dovere in cui l'essere umano è intrappolato lo va distruggendo.

Finché sarete costretti a fare qualcosa perché è vostro dovere non amerete quello che fate. Quando c'è amore non c'è dovere o responsabilità. (.) Se ci fate caso potete vedere che tutto ciò accade dentro di voi, potete vederlo con pienezza, completamente, in uno sguardo, senza sprecare tempo a farci su delle analisi. Potete vedere in un momento l'intera struttura e natura di questa piccola cosa senza valore chiamata "io", le mie lacrime, la mia famiglia, la mia nazione, la mia fede, la mia religione - tutte queste brutture sono dentro di voi.

Quando ve ne renderete conto con il cuore, non con la mente, quando ve ne renderete conto dal più profondo del cuore, allora avrete la chiave che potrà mettere fine al dolore. (...)

Quando chiedete cos'è l'amore, potreste essere troppo spaventati per vedere la risposta. Essa potrebbe significare un cambiamento radicale; potrebbe frantumare la famiglia; potreste scoprire di non amare vostra moglie, o vostro marito, o i vostri bambini - no? - potreste dover distruggere la casa che avete costruito, potreste non tornare più al tempio.

Ma se volete ancora scoprirlo, vedrete che la paura non è amore, che dipendere non è amore, la gelosia non è amore, la possessività e il desiderio di dominare non sono amore, la responsabilità e il dovere non sono amore, l'autocommiserazione non è amore, l'angoscia di non essere amato non è amore, amore non è l'opposto di odio più di quanto umiltà non sia l'opposto di vanità. (.)

E così siamo arrivati al punto: può la mente incontrare l'amore senza bisogno di disciplina, pensiero, sforzo, senza alcun libro o maestro o guida - incontrarlo come si incontra un bel tramonto? (...)

Una mente che ricerca non è una mente appassionata e incontrare l'amore senza cercare è l'unico modo per trovarlo - incontrarlo ignari, e non come risultato di uno sforzo o di una esperienza. Questo amore, scoprirete non appartiene al tempo; questo amore è sia personale che impersonale, appartiene sia ad uno che a molti.

Come per un fiore profumato che voi potete odorare o trascurare. Quel fiore è lì per chiunque, anche per colui che si prende la pena di odorarlo profondamente e di guardarlo con piacere. Sia egli molto vicino nel giardino o molto lontano, per il fiore è la stessa cosa, essendo ricco di quel profumo lo distribuisce a tutti.

L'amore è qualcosa di nuovo, fresco, vivo. Non ha ieri né domani. E' al di là della confusione del pensiero. Solo la mente innocente sa cosa sia l'amore, e la mente innocente può vivere nel mondo che innocente non è. E' possibile scoprire questa cosa straordinaria che l'uomo ha cercato eternamente, nel sacrificio, nell'adorazione, nel rapporto, nel sesso, in ogni forma di piacere e di dolore, solamente quando il pensiero arriva a comprendere se stesso e giunge naturalmente a fine. (...)

Potete leggere queste parole ipnotizzati e incantati, ma andare al di là del pensiero e del tempo realmente - cioè andare al di là del dolore - vuol dire essere consapevoli che c'è un'altra dimensione chiamata amore. Ma non sapete come raggiungere questa straordinaria sorgente - cosa fate dunque? Se non sapete che fare, non fate niente, non è vero? Assolutamente niente.

Allora intimamente voi siete nel più completo silenzio. Capite cosa vuoi dire? Vuol dire che non cercate non volete, non andate a caccia di qualcosa; non c'è assolutamente un centro.

Allora c'è amore.

Εκείνο που έχει σημασία είναι να κάνεις το σωστό είδος ασκήσεων, να κοιμάσαι καλά κι η μέρα σου να έχει νόημα. Αλλά κανείς γλιστράει τόσο εύκολα στη ρουτίνα κι ύστερα λειτουργεί με βάση το εύκολο μοντέλο της αυταρέσκειας ή με το μοντέλο του εξαναγκασμού του εαυτού σου να κάνει το σωστό. Όλα όμως τα μοντέλα απονεκρώνουν, οδηγούν σε αργό μαρασμό. Να είσαι δημιουργικός σημαίνει να περάσεις μια πλούσια μέρα έχοντας απλώς επίγνωση χωρίς κανέναν εξαναγκασμό, χωρίς σύγκρουση, φόβο ή σύγκριση.

Τζίντου Κρισναμούρτι(1895-1986), φιλόσοφος

"Η γη ανήκει σε όλους μας είναι δική σας και δική μου. Δυστυχώς, όμως, έχουμε εθνικούς, οικονομικούς, και θρησκευτικούς φράχτες και ζώντας πίσω απ’ αυτούς μιλά με για αδελφότητα, για αγάπη, για ειρήνη, για Θεό. Για να γνωρίσουμε πραγματικά τι είναι Αγάπη πρέπει να ρίξουμε όλα αυτά τα φράγματα και πρέπει αυτό να το αρχίσει ο καθένας μας από τον εαυτό του".

Τζίντου Κρινσαμούρτι(1895-1986), Φιλόσοφος

«Η αλήθεια είναι μια χώρα χωρίς κανέναν δρόμο προς αυτήν. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να έρθει σε αυτήν μέσα από οποιονδήποτε οργανισμό, οποιοδήποτε «πιστεύω» οποιοδήποτε δόγμα, ιερωμένο ή τελετουργία ούτε μέσα από φιλοσοφική γνώση και ψυχολογικές τεχνικές. Πρέπει κανείς να τη βρει στον καθρέπτη στον σχέσεων, μέσα από την παρατήρηση και όχι μέσα από την διανοητική ανάλυση ή ενδοσκοπική ανατομία. Ο άνθρωπος έχει χτίσει μέσα του εικόνες, για να έχει μια αίσθηση ασφάλειας, εικόνες θρησκευτικές, πολιτικές, προσωπικές. Αυτές εκδηλώνονται σαν σύμβολα, ιδέες, πεποιθήσεις. Το βάρος τους κυριαρχεί στις σχέσεις του ανθρώπου, στις σχέσεις του στην καθημερινή ζωή. Το περιεχόμενο αυτής της συνείδησης, είναι η ίδια η συνείδηση. Το περιεχόμενο είναι κοινό σε όλη την ανθρωπότητα. Η ατομικότητα, είναι το όνομα, το σχήμα και η επιφανειακή διαπαιδαγώγηση που αποκτά από το περιβάλλον του. Η μοναδικότητα του ατόμου δεν έγκειται στο επιφανειακό αλλά στην πλήρη ελευθερία του από περιεχόμενο της συνείδησης.

Τζίντου Κρισναμούρτι(1895-1986), φιλοσόφος

ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΗΣ ΑΤΡΑΠΟΥ

 

 

Ένδοξος μα και Ήρωας αυτός που

Δημιουργεί όμορφα έργα με τα λογία, τις πράξεις, την συμπεριφορά του, τη στάση ζωής του, τη φιλοσοφία του, τη σκέψεις του.

Μεγάλος και Σπουδαίος αυτός που ακολουθεί το δύσβατο δρόμο της Αρετής αντί τον εύκολο της κακίας.

Σοφός και Φωτισμένος αυτός που κατανοεί την σημασία της σιωπής, του λακονίζειν, του ευκαίρως λέγειν, της καλής θέλησης και βουλήσεως, της παμέγιστης αξίας της Αγάπης, της Δύναμης των λόγων και των σκέψεων, μα και την Κατανόηση στον ύψιστο βαθμό.

Θεουργός και Ιεροφάντης αυτός που κατανοεί την πραγματική αξία των μεγάλων Μυστηρίων του Σύμπαντος και την ομορφιά τους, την απαλότητα της Ιερότητας που αυτά έχουν μα και της Υπέρτατης Λάμψης που εκπέμπουν σαν ήλιοι στο διάστημα.

Φρόνιμος και Συνετός αυτός που κατανοεί το Αγαθό και την φύση του και του αποφεύγει τα αντίθετα και βλαβερά που ολέθρους μόνο δίνουν.  

Ευτυχής και Μακάριος αυτός που έχει εκπληρώσει το πεπρωμένο του και πέρασε στη Βασιλεία των Ουρανών.

Έξυπνος και Νοήμων αυτός που ακολουθεί το δρόμο της σοφίας, του φωτός, των ανωτέρων επιστημών αντί αυτόν της άγνοιας, της πλάνης, της παραπλάνησης και της αυτοεξαπάτησης.

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΟΤΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ

ΤΗΣ ΘΕΙΟΤΗΤΑΣ ΑΠΟΣΤΡΕΦΕΤΑΙ

ΤΙΣ ΥΒΡΕΙΣ

 

Τα θνητά έχουν μια αντανάκλαση της Ψυχής μέσα στους τρεις κόσμους – στο κόσμο του νου, στο κόσμο των επιθυμιών ή αλλιώς αστρικό κόσμο και στο φυσικό ορατό κόσμο ή αλλιώς παχυλό κόσμο.

Αυτή δε η αντανάκλαση δε μοιάζει σε ομορφιά και σοφία όπως αυτό που αντανακλάται(δηλ. η Ψύχη)αλλά υπολείπεται σε γνώσεις, εμπειρίες και εκπαίδευση. Η αντανάκλαση αυτή είναι η προσωπικότητα, το κατώτερο Εγώ του ανθρώπου.

Το κατώτερο λοιπόν Εγώ του ανθρώπου είναι το αίτιο του αρνητικού Εγωισμού για το οποίο έχει χυθεί τόσο πολύ μελάνι τόσο στην φιλοσοφία όσο και στην παγκόσμια θεολογία.

Ο δε απαίδευτος άνθρωπος, όταν δεν μπορεί να τιθασεύσει το κατώτερο Εγώ του, εκτός των ορμών, των κατώτερων ενστίκτων και των λοιπών άλλων άσοφων κινήσεων, αφήνει να εκδηλωθούν και σκέψεις κακές και βλαβερές δια του λόγου, της μεγάλης αυτής ικανότητας του με την οποία εκφράζεται κανείς προφορικώς.

«Αλλ’ ο ανώτερος κόσμος, ο κόσμος της Θειότητος μπορεί να εκδηλώνει κάτι τέτοιο;» θα ρωτήσει κάποιος.

Φυσικά όχι, διότι αυτός ούτε Εγωισμούς έχει, ούτε είναι απαίδευτος αλλά τουναντίον σοφότατος είναι, και με αυτό τον τρόπο έχει πλήρη έλεγχο του λόγου και της σκέψης. Αυτός με τα σημαντικά πάντα ασχολείται αντί με τα αντίθετά τους που έχουν την συνήθεια πολλοί απ’ τους θνητούς, και έτσι βλέπει καθαρά τις Αρετές, τα Κάλλη, τα Αληθή, τα Αναγκαία και όλα όσα βρίσκονται εκεί.

Έχοντας όμως ο λόγος δύναμη, τους εσώτερους κόσμους πολύ επηρεάζει ο κραδασμός του, έτσι ώστε όταν κάποιος με αρετές πει καλούς λόγους τα Θεία όντα μοιάζουν με αυτούς που τους προσφέρουν όμορφα δώρα και γεμίζουν χαρά που τα έλαβαν.

Όταν όμως κάποιος ύβρη εξαπολύσει εναντίον τινός αυτά, τα θεία όντα, βλέπουν την ταραχή που έχει δημιουργηθεί στο διάστημα εξ’ αιτίας των κακών κραδασμών. Και όπως ο πολίτης που  προκαλεί βλάβες και ανεπιθύμητες καταστροφές μες σε μια πολιτεία, έτσι μοιάζει ο υβριστής στα ανώτερα. Αυτά λοιπόν, τα ανώτερα, βλέπουν τα κακά των κατώτερων σκέψεων που εκδήλωσε ο υβριστής και προσπαθούν όχι να γίνουν κακά με αυτόν(αφού το καλό δεν γίνεται να τιμωρήσει ούτε τον κακό γιατί τότε θα ήταν κακό για τον κακό και όχι καλό)αλλά με τρόπους διάφορους να τον κάνει έτσι που να ακολουθήσει το δρόμο της καλοσύνης και της αρετής – δρόμους που οφέλη προσφέρουν τόσο προς τον παχυλό ορατό κόσμο όσο και προς τους εσώτερους αόρατους κόσμους.

Μα και οι άνθρωποι τους υβριστές πάλι τους αποστρέφονται όπως και τα Θεία όντα, βλέποντας, διαισθανόμενοι σχεδόν, την ταραχή που προκαλούν στα ανώτερα. Έτσι κάνεις υβριστής δεν κάνει καλό αλλά κακό, ενώ η κοινωνία κατακρίνει αυτόν γι’ αυτά που έχει πει, διακρίνοντας πως τα μιάσματα που έχει εκφράσει προκαλούν αταξία.

Και μα την αλήθεια, ποιός πολίτης μπορεί να θεωρείται χρηστός όταν προφορικώς μετέχει της αταξίας; Γιατί αυτός που είναι χρηστός πολίτης σε μια κοινωνία, δεν προκαλεί βλάβες σ’ αυτήν, αλλά δίνει ότι καλά και αγαθά μπορεί να δώσει είτε μέσω των χρημάτων του, είτε μέσω των γνώσεων του και των πράξεών του, είτε των προσφορών των με άλλους τρόπους που ωφελούν τους συμπολίτες του. Όμως, ο πολίτης που προκαλεί αταξία ακόμα και με τέτοιο τρόπο πώς γίνεται να είναι καλός και χρηστός;

Τα Θεία λοιπόν, που βοηθούν πολύ στα αγαθά επιχειρήματα των θνητών, δεν θα είναι ευχαριστημένα με κάτι που προκαλεί δυσαρμονία μιας και ο υβριστής έτσι ακριβώς είναι, δηλαδή σαν μια νότα σε λάθος σημείο στο πεντάγραμμο μες σ’ ένα όμορφο μουσικό κομμάτι, μια νότα που άμα μπει στη σωστή της θέση δίνει την πιο θεσπέσια μελωδία που μπορεί να ακούσει κανείς.

Μετά απ’ αυτά όμως κάποιος θα ρωτήσει «και να μην βρίσω κάποιον όταν έχω δίκιο;»

Η απάντηση σ’ αυτό είναι πως η οργή, αυτή η θανάσιμη αμαρτία όπως ονομάζεται στην θεολογία, είναι που υποκινεί συνήθως τις ύβρεις.

Όμως η οργή είναι και αυτή παραγωγό του ατελούς κατώτερου Εγώ, της προσωπικότητας, και αν δεν κυριαρχεί κάποιος σ’ αυτήν τότε δυστυχώς πράγματι εκδηλώνονται, εγωισμοί, κατώτερες σκέψεις και όλα τα μιαρά που εξωτερικεύονται είτε δια του λόγου είτε διά της πράξης.

Όσο για το δίκιο, αυτός που το έχει, με την οργή και τις ύβρεις δε θα κάνει τίποτα αλλά θα το χάσει μάλλον παρά θα το βρει.

Με σκέψεις καλοσύνης λοιπόν και ευγένειας να αντιμετωπίζουμε τα εμπόδια στη ζωή μας. Δεν χρειάζεται να αφήνουμε τα άγρια άλογα του μίσους και της οργής να μας παρασέρνουν σε λόγια απρεπή.

Με την δύναμη που έχουμε μέσα μας, με το κρυμμένο εσωτερικό μας φως που βρίσκεται στην καρδιά μας, με αυτά μπορούμε και τα πιο στα πιο δύσκολα εμπόδια να είμαστε έτσι που να μιλάμε με λόγους αρμονικούς και θεμιτούς, για εμάς, την κοινωνία και τους ανώτερους κόσμους.

Εδώ θα κλείσω με τα λόγια του Διδάσκαλου Μορύα

 

«Οι ευγενικές σκέψεις θα σώσουν το ανθρώπινο γένος. Ο ηρωισμός δεν μορφοποιείται από το μίσος, αλλά από τη διάπυρη καλή θέληση.»

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΟΤΙ Η ΝΟΗΤΙΚΗ ΝΩΘΡΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ

ΤΟ ΙΔΙΟ ΒΛΑΒΕΡΗ ΜΕ ΑΥΤΗΝ ΜΕ ΑΥΤΗΝ

ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ

 

H ανθρώπινη φυλή είναι μια ενιαία οντότητα που από την αρχαιότητα ανέπτυξε(σταδιακά βεβαίως)την ικανότητα του στοχασμού, της σκέψης, του διαλογίζεσθαι τα σημαντικά και φυσικά της νόησης.

Έτσι, οι άνθρωποι, με αυτήν την πολύτιμη ικανότητα άρχισαν να προοδεύουν σε πνευματικά, καλλιτεχνικά, πολιτιστικά, κοινωνικά και φιλοσοφικά θέματα.

Πολλοί έγραψαν βιβλία για να μεταφέρουν τις ιδέες τους σε άλλους ενώ κάποιοι άνοιξαν φιλοσοφικές σχολές, όπως ο Πλάτων στην Αθήνα και ο Πυθαγόρας στο Κρότωνα.

Οι άνθρωποι είδαν λοιπόν πως ο στοχασμός έχει μεγάλη σημασία για τις επιτεύξεις και την πρόοδο και κατάλαβαν τη σημασία του τη δύναμη που ασκούσε όχι μόνο στις επιστήμες αλλά και στα τυραννικά καθεστώτα.

Αυτό το τελευταίο είναι πολύ σημαντικό να το αναλύσουμε.

Κάποιος λοιπόν που φιλοσοφεί έρχεται σε επαφή στον νοητό κόσμο με την ιδέες της ελευθερίας, της δημοκρατίας, της δικαιοσύνης και του ανθρωπισμού.

Όμως ένας τύραννος που εξουσιάζει ένα κράτος είναι φυσικό να μην θέλει να υπάρχουν σκεπτόμενοι άνθρωποι, διότι αν σκεπτόμενος μιλήσει και «παρασύρει»(κατά τον δυνάστη)και άλλους ανθρώπους στην ιδεολογία του, θα γίνει επανάσταση και ο τύραννος θα πέσει απ’ την εξουσία.

Όταν όμως ο πολίτης απασχολείται με τα ευτελή και δεν έχει μάθει να σκέφτεται τότε ο δυνάστης είναι ασφαλής και μπορεί να εξουσιάζει κατά όποιο τρόπο αυτός νομίζει.

Πιστεύτε ότι αυτά είναι χαζές θεωρίες;

Αν κοιτάξετε πόσοι ιδεολόγοι κυνηγήθηκαν στην ιστορία από ολοκληρωτικά καθεστώτα θα μείνετε άναυδοι.

Τι λοιπόν πρέπει;  O πολίτης για να είναι συνειδητός και χρηστός μήπως δεν είναι καλό να μπορεί να στοχάζεται; Αν πολίτης στοχάζεται βλέπει τους κινδύνους στην κοινωνία και μπορεί να τους εκτιμήσει καταλλήλως γιατί έχει γυμνάσει το νου. Και πράγματι έτσι είναι αυτός που έχει μάθει να σκέφτεται, δηλαδή σαν αυτόν που ασκεί το σώμα του για να είναι δυνατός και υγιής.

Έτσι, λοιπόν, με όμοιο τρόπο γυμνάζεται το ανθρώπινο πνεύμα, και αυτό γίνεται με το να ασκεί κάποιος τον εαυτό του στα νοητά βάζοντας τον να σκέφτεται. Και όπως ο αγύμναστος και νωθρός γίνεται ένα πλαδαρό και ασθενές σώμα όμοια γίνεται και το πνεύμα του ανθρώπου που αποφεύγει να ασκείται δια της σκέψης. Και όταν στον νωθρό πνευματικά μιλήσει κάποιος φιλόσοφος και του πει μια ιδέα που για τον ίδιο είναι εύκολη να κατανοηθεί ο νωθρός στα νοητικά δε την αντιληφτεί γι’ αυτό το λόγο. Ο φιλόσοφος, λοιπόν είναι άνθρωπος που βλέπει τα νοητά ενώ ο αστόχαστος και νωθρός στη σκέψη είναι ο άνθρωπος που επειδή δε τα βλέπει μπορεί κατά μια έννοια να ειπωθεί πως είναι τυφλός προς αυτά.

Με τα οφέλη λοιπόν τόσο σε κοινωνικό όσο και σε ατομικό επίπεδο, βλέπει κανείς ότι το διαλογίζεσθαι τα σημαντικά είναι καλό και πολύ σπουδαίο ενώ το να αντίθετο είναι καταστροφικό και βλαβερό.

Μια κοινωνία με νοήμονες πολίτες είναι μια κοινωνία που ευημερεί και εξελίσσεται ενώ μια κοινωνία που έχει βαλτώσει σε παλιές ιδέες και δε βγάζει νέες είναι ένας τόπος βρώμικος νοητικά, με μουχλιασμένες σκέψεις και ξεπερασμένες ιδεολογίες που μυρίζουν τόσο άσχημα όσο και τα έλη που είναι γεμάτα με μικρόβια, κουνούπια και ασθένειες.

Βλέπει έτσι κάνεις, πως η κοινωνία που έχει νοήμονες ανθρώπους έχει και πολλά οφέλη.

Γι’ αυτά όλα που είπαμε πρέπει λοιπόν ο άνθρωπος να ξέρει πως δεν έχει σημασία μόνο τους μυς του να γυμνάζει γιατί και το πνεύμα είναι εξ’ ίσου σημαντικό. Και αυτός που γυμνάζει μόνο το ένα εκ των δυο ομοιάζει με τον ανόητο άνθρωπο που ασκεί στη γυμναστική μόνο το ένα χέρι και καθόλου το άλλο, κάνοντας έτσι όχι μόνο άσχημο το σώμα του(μιας και το ένα θα είναι πολύ αδύναμο και το άλλο πολύ δυνατό)αλλά και αντιλειτουργικό αφού θα χρειάζεται όπου είναι να βάλει δύναμη μόνο το δυνατό και καθόλου το αδύναμο.

Έτσι είναι και η ισορροπία του πνεύματος και του σώματος, γιατί και τα δυο χρειάζονται.

Ναι, έτσι είναι ο άνθρωπος και όχι μόνο το ορατό σώμα που βλέπει αλλά και αυτό του πνεύματος που πρέπει επίσης να το ασκεί.

Η υλιστική άποψη πως το πνεύμα δεν υπάρχει είναι φυσικά ανόητη, διότι αυτή η ίδια η σκέψη είναι μέρος(ακόμα και αυτή)του κόσμου των σκέψεων και άρα αυτός που την λέει την αμέσως αυτό – αναιρείται.

Ας είμαστε λοιπόν εκγυμνασμένοι στο νοητικό κόσμο τόσο όσο και στο σώμα. Ας είναι οι ιδέες μας λαμπερές σαν καλογυαλισμένο  ξίφος, και μ’ αντοχή ωσάν ασπίδα όμορφη και δυνατή.

Με δύναμη στο νου και δύναμη στο σώμα είναι κανείς αήττητος!!!

Κλείνω με μια φράση του Διδάσκαλου Μορύα.

 

«Τα φτερά της ευτυχίας δίνονται μόνο σ’ εκείνους που η σκέψη τους είναι εξυψωμένη»

Η ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΟ ΧΡΙΣΤΙΚΟ

ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ

 

Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ ΝΟΥΣ

Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει δώσει σημασία στο όργανο «Καρδία» με κάποιο τρόπο.

Λέμε ας πούμε «σ’ αγαπώ μες απ την καρδιά μου».

Οι ερωτευμένοι πράγματι καταλαβαίνουν πως η Αγάπη έχει μεγάλη σχέση με την καρδιά.

Αλήθεια όμως τι είναι η Αγάπη αν όχι το Χριστικό στοιχείο που δίδαξε ο ίδιος ο Χριστός;;;

Η Αγάπη όμως δεν είναι (στην ανώτερη έκφανσή της) ένα όμορφο ρομαντικό συναίσθημα, ούτε έχει σχέση με καλές πράξεις. Η Αγάπη (στην ανώτερη πάντα έκφανσή της) είναι Νους τόσο αγνός και τόσο άσπιλος που δεν μπορεί να έχει σχέση με κατώτερους πόθους και επιθυμίες. Αυτού του είδους η Αγάπη είναι πολύ μακρινή από αυτή την εικόνα που έχουμε πως η Αγάπη είναι ένα φιλί, μια αγκαλιά ή μια σαρκική εκδήλωση – που αυτό το τελευταίο καλούμε έρωτα.

Η Αγάπη λοιπόν, καθότι Νους άσπιλος και αγνός, δεν έχει στην πραγματικότητα για αντίθετό της το μίσος. Αυτό είναι μια πλάνη!

Η Αγάπη είναι απλά Αγάπη.

Αυτό το Χριστικό στοιχείο λοιπόν είναι κρυμμένο βαθιά μέσα στην καρδιά μας και περιμένει να το ανακαλύψουμε.

Δυστυχώς πολλοί άνθρωποι δε το βρίσκουν ποτέ!!!

Οι άνθρωποι έχουν την εντύπωση ότι η Αγάπη είναι αγκαλίτσες, φιλάκια, σοκολατάκια, λουλουδάκια και άλλα παρόμοια ρομαντικά στοιχεία.

Δεν είναι!!!

Η Χριστική Αγάπη είναι πολύ διαφορετική από τις επιθυμίες και τους πόθους που εκφράζουν τα ζευγαράκια μεταξύ τους.

Δεν την καταδικάζω πως δεν είναι όμορφη και αυτή αλλά δεν είναι Νους όπως η Χριστική Αγάπη.

Έτσι, αυτό που ανακαλύπτει ο φιλόσοφος, ο μύστης, ο ιεροφάντης ή οποιοσδήποτε που αναζητά την Αλήθεια είναι πως οι άνθρωποι έχουν ονομάσει αγάπη ένα είδος επιθυμίας ενώ η ανώτερη και πραγματική κατοικεί στο στοιχείο του Μάνας όπως λένε στην ανατολή – δηλαδή στο Νου.

 

ΓΙΑΤΙ Η ΕΛΞΗ;

Γιατί λοιπόν η έλξη μεταξύ των ανθρώπων;

O Νόμος της Αγάπης έχει μια ιδιάζουσα σχέση με το Νόμο του Μαγνητισμού.

Όπως ξέρουμε λοιπόν, «τα ετερώνυμα έλκονται, τα ομώνυμα απωθούνται. Έτσι, και στους ανθρώπους.

Ο άντρας έλκει ή έλκεται από τη γυναίκα ενώ είναι παρά φύση τα όμοια φύλα να έλκονται το ένα με το άλλο.

Βάλτε δυο μαγνήτες κοντά τους όμοιους πόλους και θα δείτε ότι απομακρύνονται. Η φύση του μαγνητισμού ισχύει και σε αυτό το θέμα της επιθυμίας που έχει ονομαστεί «αγάπη»(και όπως είπαμε δεν είναι η πραγματική αγάπη)

Ο Νόμος του Μαγνητισμού κυριαρχεί σχεδόν παντού.

 

ΤΟ ΧΡΙΣΤΙΚΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ

Είναι σίγουρο ότι κάποιες μεγάλες διάνοιες και φιλόσοφοι πως είχαν βρει αυτό το ανώτερο στοιχείο μες στην καρδία  τους.

Και εδώ θέτει κανείς το ερώτημα:

«Μπορώ να το βρω εγώ;»

Η απάντηση είναι «ναι»

Όλοι μπορούν να βρουν αυτό το στοιχείο, αρκεί να είναι ειλικρινείς με τον εαυτό τους και τους άλλους, να δείχνουν κατανόηση στους λόγους και τις πράξεις που βρίσκουν στη ζωή τους και να μάθουν να φιλοσοφούν τα της ύπαρξης. Όσο πιο πολύ νοητικός γίνεται κανείς τόσο πιο κοντά είναι σε αυτού του είδους την ανώτερη(και πραγματική όπως είπαμε) Αγάπη.

Ο φιλόσοφος λοιπόν που έχει ανοίξει την καρδιά του στους ανθρώπους είναι ο ίδιος αυτό το πανέμορφο και δίχως καμία κακία Χριστικό στοιχείο.

Όταν όλοι οι άνθρωποι καταλάβουν αυτή την πνευματική μεταστοιχείωση, ο πολιτισμός μας θα περάσει μια πύλη που πριν δε μπορούσε. Αυτή η πύλη θα είναι η πύλη της Σοφίας.

 

ΕΙΘΕ Η ΕΝΣΟΦΗ ΚΑΙ ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΗ

ΑΓΑΠΗ ΤΩΝ ΘΕΙΩΝ ΟΝΤΩΝ ΝΑ

ΣΑΣ ΕΥΛΟΓΕΙ

ΕΣΩΤΕΡΑ ΙΑΤΡΙΚΗ

 

ΣΠΟΝΔΥΛΙΚΗ ΣΤΗΛΗ

Η Οστεώδης αυτή στήλη που είναι κάθετος και φαίνεται να στηρίζει όλον τον άνθρωπο νομίζεται συχνώς από δεν έχει κανέναν συμβολισμόν παρά μόνον αυτήν την λειτουργίαν την οποίαν αναφέραμε. Αυτή η αντίληψις είναι, βεβαίως, εσφαλμένη.

Όπως όλα τα οστά, η σπονδυλική στήλη είναι μια έκφραση του ορυκτού βασιλείου αλλά και συνάμα του παχυλού φυσικού πεδίου εις το οποίον ευρισκόμεθα.

Το δε κέντρον της βάσεως της σπονδυλικής στήλης συγχωνεύει εξ κέντρα(εσωτέρα θεραπευτική, σελ 118 αγγλ. εκδ.)

Αυτή η συγχώνευσις δείχνει πιθανώς δε την συσσωρευμένη δύναμιν την ενέργειας της κουνταλίνι.

Επίσης «οι τρείς παράλληλοι αγωγοί της σπονδυλικής στήλης,» μας λέγει ο Διδάσκαλος Τζβαλ Κχούλ, «ανταποκρίνονται στο σύνολό τους στα τρία μεγαλύτερα κέντρα:

α)Στο κέντρο του  ηλιακού πλέγματος, που παρέχει έτσι την παρόρμηση της επιθυμίας και τροφοδοτεί την φυσική ζωή και την δημιουργική ώθηση.

β)Στο κέντρο της καρδίας,, που παρέχει την παρόρμηση στην αγάπη και την συνειδητή επαφή με όλο και διευρυνόμενες περιοχές της θείας εκφράσεως.

γ)Στο κέντρο της κεφαλής, που παρέχει την δυναμική παρόρμηση  της θελήσεως για τη ζωή.

[…]

Τα τρία κέντρα στην κεφαλή που συνδέονται επίσης με τον τριπλό αυτό αγωγό:

α)Στην περιοχή του προμήκους μυελού(το κέντρο άλτα μάγιορ)και του καρωτιδικού αδένος.

β)Το κέντρο άτζνα και τον μυξαδένα

γ) Τον χιλιοπέταλο λωτό και τον μυξαδένα»

(εσωτερά θεραπευτική, 187 σελ. αγλλ εκδ.)

Ο ίδιος Διδάσκαλος λέγει πως είναι πολύ ενδιαφέρον αν συνδέσουμε αυτές τις τριαδικότητες με τις τρεις  μεγαλύτερες ακτίνες. Δηλαδη:

α) Την πρώτη ακτίνα της θελήσεως ή δυνάμεως

β)Την Δευτέρα ακτίνα της αγάπης – σοφίας

γ)Την Τρίτη ακτίνα της ενεργού νοημοσύνης

 

Η ΦΥΣΗ ΤΟΥ ΑΙΜΑΤΟΣ

Το αίμα, το υγρόν αυτό που υπάρχει εις κάθε μέρος του οργανισμού, είναι η φυσική έκφραση εκείνου του κοσμικού ρευστού που προσδίδει ζωήν.

Το δε κόκκινον χρώμα του που έχει η πληθώρα  του κυτάρων που το αποτελούν είναι το σύμβολον της συνεχούς κινήσεως και δραστηριότητος της ίδιας της ζωής, ότι δηλαδή, παν στη ζωή είναι μεταβλητό και κινούμενο, ότι τίποτα δεν είναι στάσιμο.

Ως παρένθεση, εδώ, μπορούμε να πούμε ότι δι’ αυτόν τον λόγον τα στάσιμα νερά των ελών κυοφορούν ασθένειες και μολύνσεις.

Η δε καρδία, μπορεί να πει κανείς, πως είναι το νοήμων(και σοφότατον θα έλεγα) κέντρον αυτής της δράσης.

Τα δε λευκά αιμοσφαίρια είναι σύμβολα της Μεγάλης Λευκής Αδελφότητος.

 

ΤΟ ΗΛΙΑΚΟ ΠΛΕΓΜΑ

Τούτο είναι ένα δικτύον νεύρων, όπως πολύ καλά ξέρουν οι ιατροί, αλλ’ αγνωούν την εσωτέρα φύσιν που αυτό έχει. Εδώ βεβαίως θα μιλήσουμε για την αιθερική φύση του, αφού το φυσικόν είναι έκφρασις του αιθερικού οργνάνου.

Ο Διδάσκαλος Τζβαλ Κχουλ, λέγει δι’ αυτό:

«α) Το ηλιακό πλέγμα είναι μια αντανάκλαση της ‘καρδιάς του ήλιου’ στην προσωπικότητα, ακριβώς όπως  είναι και το κέντρο της καρδίας. Είναι ο κεντρικός παράγων στη ζωή της προσωπικότητος για όλη την ανθρωπότητα που βρίσκεται κάτω από το βαθμό του δόκιμου μαθητού. Σ’ αυτό το σημείο ο νους αρχίζει να λειτουργεί θετικά έστω και αμυδρά. Το κέντρο αυτό είναι διέξοδος – αν μπορώ να χρησιμοποιήσω τέτοια λέξη – του αστρικού σώματος προς τον εξωτερικό κόσμο και το όργανο μέσον του οποίου κυλά η συγκινησιακή ενέργεια. Είναι το όργανον της επιθυμίας. Είναι μεγάλης σπουδαιότητος στη ζωή του μαθητού και ο έλεγχος του είναι ένας ζωτικός σκοπός για την ζηλωτή. Πρέπει να μετουσιώσει την επιθυμία σε έφεση.

β) Το ηλιακό πλέγμα εισήλθε σε πλήρη λειτουργία την εποχή των Ατλάντων, κατά την διάρκεια της περιόδου κατά την οποία αναπτύχθηκε η δευτέρα μεγάλη ανθρώπινη φυλή. Τα κατώτερα αυτά κέντρα δεν συνδέονται τόσο ιδιαίτερα με τις μυήσεις όσο τα άνω του διαφραγματος κέντρα˙ είναι κέντρα της προσωπικότητος και πρέπει να τεθούν κάτω από τον πλήρη έλεγχο της ψυχής, όταν λαμβάνονται οι μυήσεις ενός ορισμένου βαθμού.

γ)Το κέντρο του ηλιακού πλέγματος είναι ο μεγάλος θάλαμος της καθάρσεως όλων των κάτω του διαφράγματος ενεργειών. Αυτό αναφέρεται στα τρία μεγαλύτερα κέντρα που απαριθμήσαμε στην σελίδα 74-75. Η σχέση του κέντρου αυτού με το αστρικό πεδίο είναι(για να χρησιμοποιήσω μια ιδιόρρυθμη έκφραση αλλά πολύ εκφραστική λέξη)οξεία. Είναι ο δέκτης όλων των συγκινησιακών αντιδράσεων των επιθυμιών και ενεργειών και επειδή ανθρωπότης γίνεται ενεργητική με ομαδική έννοια, είναι και περισσότερο περιεκτική  από ποτέ άλλωτε στην ανθρώπινη ιστορία, η κατάσταση  είναι κατάσταση  οξείας και εξαιρετικής δυσκολίας. Το ανθρώπινο γένος μέσον του ατομικού καθώς επίσης και μέσον του συλλογικού ηλιακού πλέγματος υποβάλλεται σε σχεδόν αφόρητη πίεση. Αυτές είναι οι δοκιμασίες της μυήσεως

(εσωτέρα θεραπευτική 170-171 σελ αγγλ. εκδ.)

 

ΟΙ ΣΥΣΧΕΤΙΣΙΣ ΤΩΝ ΟΡΓΑΝΩΝ ΜΕ ΤΑ ΣΩΜΑΤΑ

Τα όργανα του ανθρώπου σχετίζονται τα 7 σώματα του.

Η σχέσεις αυτές είναι:

Kωνοειδής αδήν όποιος σχετίζεται με το Αιτιατόν Σώμα, το σώμα δηλαδή της Ψυχής.

Η Υπόφυσις η οποία έχει μια σχέση με τον Βουδικό φορέα, το Αιτιατόν σώμα και το Ανώτερο Νοητικόν.

 Ο Θύμος αδήν, ο οποίος σχετίζεται με το Ανώτερο Νοητικόν και το Αιτιατόν σώμα.

Ο θυρεοειδής, ο οποίος σχετίζεται με το νοητικόν σώμα.

Το πάγκρεας, το οποίον σχετίζεται με το αστρικόν σώμα – και άρα έχει και σχέση με του κοινού τύπου ανθρώπους.

Οι γεννητικοί αδένες, έχοντες σχέση με το αιθερικό μόνον σώμα και τους ζωώδεις ανθρώπους.

 

ΤΕΣΣΕΡΕΙΣ ΜΕΓΑΛΕΣ ΟΜΑΔΕΣ ΑΣΘΕΝΕΙΩΝ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΣΩΤΕΡΑ ΙAΤΡΙΚΗΝ

Ένα θέμα το οποίον πρέπει απαραιτήτως να θίξωμε είναι τα αίτια στα οποία ασθενείς ο άνθρωπος κατά την ζωήν του. Έτσι λοιπόν αι τέσσερεις μεγάλες ομάδες ασθενειών είναι:

Α)Δυστυχήματα

Β)Μολύνσεις

Γ)Ασθένειες αι οποίαι προκλήθηκαν λόγω κακής διατροφής

Δ)Κληρονομικές ασθένειες

 

ΤΑ ΟΡΓΑΝΑ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΣΧΕΤΊΖΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΤΡΙΑΔΑ

Ο άνθρωπος, το ον όποιο είναι σύνθεσις τόσων πολλών πραγμάτων και συμβόλων(όπως ήδη έχουμε δείξει)δεν θα ήτο δυνατό να μην μπορεί να έχει κάποια όργανα εις το φυσικόν κόσμο ώστε να μην μπορεί να ανταποκριθεί στην πνευματική του τριάδα. Έτσι έχουμε για την λειτουργία αυτή τα εξής:

Α)Ο χιλιοπέταλος λωτός, ο οποίος όποιος σχετίζεται με τον κονωειδή αδένα.

Β)Το κέντρο του λαιμού το οποίον σχετίζεται με τον αδένα που βρίσκεται εκεί.

Γ)Το κέντρον της καρδιάς το οποίον σχετίζεται με τον θύμο αδένα.

Επίσης ο κωνοειδής μπορούμε να πούμε ότι σχετίζεται με το Άτμα, ο θυρεοειδής με το Μάνας, και ο θύμος με το Βούδδι.

Το Άτμα, το Βούδδι και το Μάνας είναι άλλωστε η πνευματική τριάδα

ΕΣΩΤΕΡΑ ΙΑΤΡΙΚΗ

 

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΣΤΙΒΑΔΕΣ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ(ΣΚΛΗΡΗ, ΑΡΑΧΝΟΕΙΔΗΣ, ΧΩΡΟΕΙΔΗΣ)

 

Είναι αξιοθαύμαστον πως το ανθρώπινον σώμα αντανκακλά ώσαν καθρέπτης τους τα διάφορα πεδία ή κόσμους.

Αυτό το βλέπουμε και σε τρεις στιβάδες στον εγκέφαλο που ονομάζονται, σκληρή, αραχνοειδής και χωροειδής, αι οποιαί είναι σύμβολα των τριών κόσμων, δηλαδή του φυσικού του, αστρικού, και του νοητικού.

Η σκληρή είναι το σύμβολον του φυσικού κόσμου, ο αραχνοειδής του αστρικού, και ο χωροειδής του νοητικού.

 

ΑΡΤΗΡΙΑΙ

Όμοια με τις στιβάδες του οργάνου του εγκεφάλου, υπάρχουν και σε αυτές τις αρτηρίες σύμβολα εις αυτή τη δομή τους.

Δύναται λοιπόν, ο επιστήμων, να παρατηρήσει εις αυτάς πως το τοίχωμα τους γενικώς διαιρείται τρεις χιτώνας

Α)Έσω χιτών

Β)Μέσο ή μυικόν

Γ) Έξω ή πρόσθετον

Όπως και στις στιβάδες του εγκεφάλου, έτσι και τα τοιχώματα αυτά συμβολίζουν έκαστο έναν εκ των τριών κόσμων.

Ο έσω χιτών είναι το νοητικόν. Όπως το νοητικόν σώμα, όμοιως και ο έσω χιτών είναι λεπτότατος.

Το μέσος χιτών είναι το σύμβολον του αστρικού. Είναι παχύτερος χιτών δε απ’ τον έσω όπως και το αστρικόν σώμα είναι χονδροειδέστερον απ’ το νοητικόν.

Ο παχύτερος εξ όλων τον χιτώνων παρουσιάζεται ο έξω χιτών. Αυτός είναι το σύμβολο του φυσικού κόσμου.

Παρατηρεί λοιπόν κάνεις πως τα σύμβολα  επαναλαμβάνονται εις το ανθρώπινον σώμα πολλάκις εις διάφορα όργανα και μορφάς.

 

ΣΥΜΠΑΘΗΤΙΚΟΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΣΥΜΠΑΘΥΤΙΚΟΝ ΣΥΣΤΗΜΑ

Δεν έχουμε να πούμε πολλά δι’ αυτά τα δυο συστήματα.

Τοπαρασυμπαθητικόν σχετίζεται με την ανωτέρα φύση μας(το νου, τη νοημοσύνη, τη λογική την συνείδησιν, το ανθρώπινον βασίλειον) ενώ το συμπαθητικόν με το ασυνειδητόν, το ένστικτον, την αυτοσυντήρησιν, απάντα τα βασίλεια των κτηνών.

Έτσι το ένα δεικνύει δια του συμβόλου του τα κατώτερα του ανθρώπου βασίλεια, και το άλλο αυτόν τον άνθρωπον, που μπορεί και λειτουργεί τον νου.  

ΥΠΟΘΑΛΑΜΟΣ

Ο Υποθάλαμος ανγκαστικά σχετίζεται με το αστρικόν(το σώμα των συναισθημάτων και των σκέψεων)αφού όπως δείχνουν διάφοραι μελέται, αυτός, αν ερεθιστεί, μπορεί να προκαλέσει εκδηλώσεις συναισθηματικών καταστάσεων.

 

ΣΧΕΣΙΣ ΥΠΟΦΥΣΕΩΣ ΚΑΙ ΥΠΟΘΑΛΑΜΟΥ

Η Υπόφυσις είναι χονδροειδής εξωτερίκευσις του τρίτου οφθαλμού εις το φυσικόν σώμα του ανθρώπου. Σχετίζεται με την ενόραση και το σχοιχείον του Βούδδι. Ο υποθάλαμος, όπως είπαμε πιο πάνω, σχετίζεται με το κατώτερον αστρικόν. Όμως ως όργανον επηρεάζει τας λειτουργίας της υποφύσεως μέσω ορμονικών πληροφοριών.

Αυτό σημαίνει κατά μια έννοια, πως, δια να γίνει κάνεις ενορατικός θα πρέπει να έχει αποβάλει τους φόβους αλλ’ και τας ανησυχίας ώστε να είν’ ελεύθερος απ’ τας επιρροάς του ταραχώδους αστρικού(του οποίου η σαρξ ειν’ ο υποθάλαμος) ώστε να καταφέρει την διάνοιξη του τρίτου οφθαλμού.   

 

 

ΟΡΑΤΑΙ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΑΣΤΡΙΚΟΥ

Εκδηλώσεις του αστρικού εις το σώμα είναι οραταί κάτω από ειδικάς συνθήκας στας οποίας ο άνθρωπος δύναται να βρεθεί.

Εδώ μάλιστα πρέπει να σημειώσωμεν  πως το αστρικόν σχετίζεται με τον στοιχείον του ύδατος, πράγμα το οποίον θα φανεί χρήσιμον θα θυμόμαστε δια την κατανόησιν των παρακάτω.

 Οι δυο οραταί εκδηλώσεις του αστρικού είναι:

a)     κλαυθμός, είτε χαράς, είτε λύπης

b)    εφίδρωσις, είτε λόγω αγωνίας, είτε λόγω του θερμού του περιβάλοντος

Ο κλαυθμός εις τα νεογέννητα είναι συνήθως ένδειξις του πόνου της Ψυχής που ενενσαρκώθηκε εις το παχυλό φυσικό πεδίον, το οποίο είναι κατ’ αυτήν είναι φυλακή.

Εις τα μώρα αργότερα, η επιθυμία της δια την τροφή των εκδηλώνεται επίσης  δια της μεθόδου του κλαυθμού. Άλλωστε, όπως είπαμε το αστρικόν είναι σώμα των επιθυμιών.

Το παιδί όταν μεγαλώνει και χτυπάει, κλαίει, διότι νιώθει ότι υποφέρει, και κάθε πόνος και συναίσθημα είναι όντα στο αστρικό. Η λειτουργία λοιπόν αυτού γίνεται και δι’ αυτήν την χρήσιν.

Ο κλαυθμός από χαρά, ευχάριστος αυτή συγκίνησις, είναι επίσης εκδήλωση του αστρικού. Δεν σχετίζεται με το κατώτερο αλλά με ανώτερες απ’ αυτό περιοχές του.

Ο κλαυθμός λόγω αγανάκτησεως είναι ποιότητα εκδηλώσεως στο φυσικόν σώμα του κατωτέρου αστρικού, και το εις κατώτερον αστρικόν κατοικούν αι σκέψεις της βίας, των φόβων, του μίσους, της απέχθειας, της διαστροφής, της οργής και άλλων πολλών. Εξ’ αυτού του ακριβώς του  χώρου προέρχεται και κλαυθμός της αγανακτήσεως.

Ο κλαυθμός λόγω θανάτου. Είναι ένας κλαυθμός επίμονος και δια πολλούς ασταμάτητος δια πολλάς ημέρας μέχρι να σταθεροποιηθούν τα συναισθήματά των κάπως.  Ο κλαυθμός αυτός(αν βεβαίως δεν είναι υποκριτικός αλλ’ αληθινός)πρόκειται  για εκδήλωση του κατώτερου αστρικού.

 Η φύση του αστρικού(που σχετίζεται με το ύδωρ)στερεοποιείται, θα λέγαμε, εις όλας αυτάς(αλλάς και εις άλλες)περιπτώσεις. Ο δακρυικός αδήν είναι ο μηχανισμός που γι’ αυτόν τον σκοπό έχει το φυσικόν σώμα, ώστε να εξωτερικεύεται αυτή η ενέργεια του ανθρώπου.

Αν αυτόν τον σύστημα δεν υπήρχε εις τον ανθρώπινον οργανισμόν πολλά τραγελαφικά θα συνέβαινον.

 Η δε εφίδρωσις λόγω αγωνίας, άγχους ή στρες δεικνύει την εξωτερίκευσιν αυτών των κατώτερων συναισθημάτων που βιώνει το άτομον εκείνη τη στιγμή.

Η Πραγματική Θεία Αγάπη δεν είναι…

 

Απαίτηση

Θέλω

Εξαναγκασμός

Μίασμα

Λαγνεία

Μίσος

Πόθος

Επιτυχία

Θυμός

Πρόβλημα

Διαφυγή

Επιθυμία

Πάθος

Πόνος

Κρίση

Ταμπού

Ορμή

Ένστικτο

Διαφθορά

Οδύνη

Ζωώδης

Ρομαντισμός

Έρωτας

Διασκέδαση

 

Η Πραγματική Θεία Αγάπη είναι η ΑΠΟΛΥΤΗ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ.

 

ΕΙΘΕ ΚΑΠΟΤΕ Η ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ

ΝΑ ΤΗΝ ΦΤΑΣΕΙ.

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΑΜΕΤΑΒΛΗΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΤΟΥ ΘΕΙΟΥ ΑΓΑΘΟΥ

Το Θείον Αγαθό πρέπει αναγκάστηκα να είναι Αμετάβλητο, διότι αν μεταβάλλεται τότε δεν είναι πάντα Αγαθό αλλά τη μια θα είναι χειρότερο και την άλλη καλύτερο.

Όμως κάτι τέτοιο δε μπορεί να συμβεί, γιατί αν γίνει κάτι χειρότερο δε θα είναι Αγαθό.

Αν πάλι γίνει καλύτερο θα αποδειχθεί ότι η προηγούμενή του κατάστασή πως ήταν «κακή»,

Έτσι, το Αγαθό, δε γίνεται να πηγαίνει πότε στη μια κατάσταση και πότε στη άλλη – να έχει δηλαδή μεταβολές – διότι κάτι τέτοιο θα σημαίνει ατέλεια και το ατελές δεν είναι ίδιον του Θείου κόσμου, αφού αυτός δε μετέχει στις ατέλειες μια και ο ίδιος είναι ολοκληρωμένος και άρα τέλειος.