Η ΕΚΛΟΓΙΚΕΥΣΗ ΕΙΝΑΙ Ο

ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ  ΑΦΗΡΗΜΕΝΟΥ

ΝΟΥ.

ΣΚΕΨΕΙΣ

ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΛΟΓΟ ΤΟΥ ΜΟΡΥΑ

Η γνώση για την ύπαρξη των οντοτήτων εκείνων που αποκαλούνται Διδάσκαλοι Σοφίας, ήρθε στη Δύση τον περασμένο αιώνα, από την Έλενα Π. Μπλαβάτσκυ, μέσα από το τεράστιο έργο της, την συλλογή κορυφαίων γνώσεων της ανθρωπότητας, περί Κοσμογέννεσης, Ανθρωπο-γέννεσης, Θρησκείας, Φιλοσοφίας και Αποκρυφισμού. Η συγκριτική της μελέτη προέρχεται από μία βεντάλια γραπτών ιστορικών κειμένων του παρελθόντος και διαποτίζεται από τις πηγές των απόκρυφων γνώσεων των μυστηρίων του Θιβέτ.

Όπως όλες οι μεγάλες προσωπικότητες, έτσι και η Μπλαβάτσκυ, απέκτησε πολλούς φίλους, μαθητές, καθώς και επικριτές. Δεν είναι το θέμα μου να υπερασπίσω την Ε.Π.Μ, αλλά μετά απο προσωπική έρευνα και μελέτη πάνω στα έργα της, μπορώ να πω, ότι η προσπάθεια να καταφερθεί κανείς ενάντια στις γνώσεις της, μοιάζει με το να πυροβολείς με μπιζέλια ενάντια σε ορεινή πυροβολαρχία. Αφ΄ ενός, λοιπόν, οι γνώσεις και αφ΄ ετέρου η χρήση τους μας δείχνουν μια δασκάλα να ιδρύει την εσωτερική σχολή της Θεοσοφικής Εταιρείας, ένα δρόμο μαθητείας γι΄ αυτούς που πραγματικά ήθελαν να βρουν τον εαυτό τους, να γνωρίσουν τα ελαττώματα και να τα μεταλλάξουν σε αρετές, να βρουν το Θεό μέσα τους. Δεν είμαι σε θέση να κρίνω αν έκανε λάθη, αλλά στο πρόσωπο της δασκάλας αυτής, διακρίνω τις τρεις αρχαίες αρετές του μαθητή, την Αφοσίωση σε ιδεώδη, αξίες, ιδανικά, την Ερευνά των γραφών και την Υπηρεσία στην ανθρωπότητα, που κάποια στιγμή πρέπει να καταλάβει ότι κουβαλάει το βάρος της εξέλιξης της και να σταματήσει να περιμένει θεούς να τη σώσουν από την οκνηρία, την νοητική κωφότητα και την απληστία της.

Περί των Διδασκάλων της Σοφίας μπορεί ο ερευνητής να μάθει από τα έργα της Ε.Π.Μ, των μαθητριών της, Μπέζαντ και Μπέιλυ, των λεξικών του Γκράββιγκερ και αλλού.

Ο Διδάσκαλος Μόρυα, με το λόγο του οποίου ασχολείται αυτή η εργασία, είναι ο Τσοχάν της πρώτης ακτίνας, της Βούλησης και ο λόγος του δονεί στην ανάλογη συχνότητα του κέντρου της βούλησης μέσα στον άνθρωπο, με σκοπό τον συντονισμό και την αφύπνιση αυτής της δύναμης. Έδρα της βούλησης είναι η καρδιά, που σαν όργανο εκδηλώνει την έννοια του καθήκοντος προς τη ζωή, την σταθερότητα και την ανιδιοτέλεια. Στο δικαστήριο του Όσιρη, για τους αρχαίους Αιγυπτίους, είναι η καρδιά που ζυγίζεται σε αναλογία με ένα φτερό, για να αποδείξει το βάρος των ενοχών για αυτά που δεν έκανε, για το σκοπό της που δεν εκπλήρωσε.

Ο Μόρυα είναι γνωστός ιστορικά, από τις ενσαρκώσεις του σαν Βασιλιάς Αρθούρος, σαν ο Μεγάλος Μογγόλος Αυτοκράτορας του Ινδοστάν, Ακμπάρ και σαν Θωμάς Μορ, Καγκελάριος του Ερρίκου του Η΄ της Αγγλίας. Το δόγμα της μετενσάρκωσης σήμερα είναι ταμπού, όπως ταμπού ήταν στο μεσαίωνα η κίνηση της Γης. Όπως τώρα γελάμε και μας φαίνεται ανόητη η μεσαιωνική προκατάληψη, που οδήγησε κάποιους στη πυρά σαν αιρετικούς, ίσως μετά από τετρακόσια χρόνια κάποιοι γελούν με τη σημερινή αντίληψη της μίας ζωής, δόγμα μουσουλμανικό και χριστιανικό από την 5η Οικουμενική Σύνοδο. Πέραν τούτου, όμως, τα ορθά λόγια και οι σωστές αντιλήψεις μπορούν να βοηθήσουν, άσχετα αν προέρχονται από ένα σοφό ή ένα παιδί. Άλλωστε η ορθότητα τους βασίζεται στην υποκειμενική μας συνείδηση.

Ο λόγος του είναι παρμένος από τη σειρά βιβλίων “Φύλλα από τον κήπο του Μόρυα” της Agni Yoga Society, τυπωμένα από τις εκδόσεις Πύρινος Κόσμος.

Ο Κόσμος είναι σε αναταραχή - αγωνιστείτε για τη σωτηρία!

Την εποχή που γράφτηκαν αυτά τα λόγια, το 1924, τα πράγματα ήταν διαφορετικά και η οπτική γωνία μέσα από την οποία οι άνθρωποι τα έβλεπαν ήταν επίσης αλλιώτικη από τη σημερινή, αλλά μπορεί κανείς να ισχυριστεί, ότι τα λόγια αυτά δεν είναι επίκαιρα; Ζούμε μέσα στη μήτρα του χρόνου που οι οδύνες τοκετού ετοιμάζουν τη γέννηση ενός χιλιόχρονου βρέφους, τη γέννηση της τρίτης χιλιετίας. Όπως συνέβη πάντοτε στο παρελθόν, στο τέλος κάθε αιώνα και στο τέλος κάθε χιλιετίας δημιουργήθηκαν αναταραχές, σαν νερά ποταμού που έφθασαν σε κόμβο ή καταρράκτη και ετοιμάζονται να αλλάξουν τη ροή τους. Νέα αυλάκια, νέα πορεία, ανασχηματίζουν τα μέχρι τότε κατεστημένα, δημιουργούν άλλες μορφές που θα προσαρμοστούν στο νέο κόσμο που γεννιέται.

Η δημιουργία ημερολογίου δεν είναι μια τυχαία διαίρεση του χρόνου, που ανταποκρίνεται στην αισθητική άποψη ή το προσωπικό συμφέρον μιας πολιτικής σκοπιμότητας, αλλά μια επιστημονική, ισομετρική αντανάκλαση, στην ανθρώπινη ιστορία, των κινήσεων των άστρων. Σήμερα χρησιμοποιούμε το ηλιακό ημερολόγιο, υποδιαίρεση μοιρών της γήινης περιστροφής γύρω από τον ήλιο και γνωρίζουμε ότι άλλοι λαοί χρησιμοποίησαν το σεληνιακό ημερολόγιο των 28 ημερών (Ινδιάνοι Β. Αμερικής), ή το ημερολόγιο της Αφροδίτης (Μάγια) και άλλων αστερισμών, μέσα και έξω από το ηλιακό σύστημα.

Η δημιουργία του ημερολογίου ήταν έργο του ιερατείου των λαών αυτών και αποτελεί απόδειξη για το πνευματικό επίπεδο των γνώσεων τους. Αν εμβαθύνει κανείς σ΄ αυτόν τον συσχετισμό των άστρων και των ανθρώπων, θα αντιληφθεί τις βάσεις κάθε προφητείας, όπως και το φαεινές γεγονός ότι αποτελούμε, σαν ανθρωπότητα, αναπόσπαστο κομμάτι του σύμπαντος με αλληλοσχέτιση και αλληλεξάρτηση, όπου δεν έχουμε εμείς το “πάνω χέρι”, αλλά την υποχρέωση να υπακούμε σ΄ ένα ανώτερο ρυθμό και αυτό καθορίζει την ελευθερία μας, όπως έλεγε μαζί με άλλους φιλοσόφους, ο Καζαντζάκης. Με την ίδια λογική, ο κυβερνήτης ενός πλοίου δεν εξουσιάζει τη φουρτούνα και χωρίς να την αντιστρατεύεται, προσαρμόζει τη πορεία του σαν δείγμα ωριμότητας.

Οι άνθρωποι χρειάζονται τους σοφούς για να τους επαναλαμβάνουν τα ίδια, επειδή ξεχνούν την ιστορία τους ή δεν την μελετούν. Αν ένας άνθρωπος πάθαινε αμνησία, θα έπρεπε να μάθει από την αρχή, κάνοντας τα ίδια κουραστικά λάθη και αντίστοιχα, όταν πιστεύουμε ότι είμαστε πνευματικά ανεξάρτητοι από το παρελθόν, θυμίζουμε παιδιά που κάνουν μάθημα στους γονείς τους. Ξεχνάμε ότι, όσα γνωρίζει η σημερινή ανθρωπότητα της τα δίδαξαν τα πνεύματα  περασμένων εποχών και το χειρότερο, δεν συνειδητοποιούμε ότι δεν τους έχουμε ξεπεράσει ακόμα. Μπορεί να πει κανείς ότι ο Πλάτωνας, ο Σωκράτης, ο Πυθαγόρας, ο Κομφούκιος, ο Πτα-Χοτέπ, ο Κικέρωνας και οι άλλοι, είναι χίλια χρόνια πίσω από εμάς; Επειδή έχουμε κινητά τηλέφωνα, κομπιούτερς και ψηφιακή τηλεόραση, βελτιώσαμε τη βλακεία μας;

Ο σοφός Μόρυα, με το δικό του τρόπο, προειδοποιεί μπροστά στις επερχόμενες αναταραχές που θα φέρουν οι συναστρίες και καλεί αυτούς που έχουν μέσα τους μια σπίθα φωτιάς, να αγωνιστούν για τη σωτηρία του ανθρώπινου κόσμου. Δεν είναι ο μόνος που το κάνει, απλά, κατά την προσωπική μου άποψη, αξίζει να παρατηρήσουμε το τρόπο του, να αφήσουμε τα λόγια του να ηχήσουν μέσα μας, να δονήσουν τις κοιμισμένες μας αρετές, να μας εμπνεύσουν και να μας φέρουν σε επαφή με τη ψυχή μας.

Απαραίτητη προϋπόθεση για να μπορέσουν πνευματικά λόγια ν΄ ανθίσουν μέσα μας, είναι η απαλλαγή μας από κάθε φανατισμό και προσωπολατρία, που μειώνουν το πνευματικό ήθος σε μορφή αγώνα ποδοσφαίρου, όπου η ομάδα μου είναι καλύτερη από τη δική σου. Όπως λέει και ο Μορυα, βάλτε στην άκρη κάθε προκατάληψη - σκεφτείτε λεύτερα. Ένας Ναός για όλους, για όλους ένας Θεός. Οι διάφορες θρησκείες είναι κλαδιά του ίδιου δένδρου, της Σοφίας και διαφοροποιούνται λόγω κουλτούρας, χωροχρονικής στιγμής και εσωτερικού μηνύματος.

Το μεγάλο δώρο της αγάπης ζει μέσα στο μοναδικό όραμα το δοσμένο στην άφοβη ψυχή...

Ω εσύ, που έχεις δει!

Η Αγάπη, μια μεγάλη λέξη, τόσες φορές προδομένη από τα πάθη μας, είναι μια ιδιότητα του τρισυπόστατου πνεύματος μαζί με την Βούληση και τη Διάνοια, μια ιδιότητα που τα βάθη της ψηλάφισαν οι εραστές, εγκωμίασαν οι ποιητές και στεφανώθηκαν πάνω στο βωμό της αυτοθυσίας, οι μεγάλες ψυχές που πάτησαν αυτή τη γη.

Το μοναδικό όραμα είναι αυτό που ονομάζουμε φώτιση ή επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος και αποκαλείται μοναδικό γιατί είναι ένα και το ίδιο για όλους, όπως μία είναι η αλήθεια, που με αυτό το τρόπο αποκαλύπτεται. Έτσι, ο μαθητής της ατραπού γίνεται άξιος να ενδυθεί το φωτοστέφανο, εκδήλωση του ακτινοβόλου πνεύματος. Εύλογα σκέπτεται κανείς πως οι πύλες αυτού του οράματος ανοίγουν για κάθε καθαρό πνεύμα, χωρίς διακρίσεις φύλλου, φυλής, εθνικότητας ή θρησκείας.

Για ένα φιλόσοφο είναι φανερό, πως το χαρακτηριστικό της παρθενίας αρμόζει περισσότερο  στην έννοια της Αγάπης - Αλήθειας - Σοφίας. Έτσι καταγράφεται στα πάνθεα όλων των θρησκειών, αλλά για λόγους συντομίας, ας δούμε δύο προσιτά στη νοοτροπία μας σύμβολα, την παρθένο Μαρία, μητέρα του Χριστού, του καθαρού φωτός και την Αθηνά, θεά της σοφίας για τους αρχαίους Έλληνες. Τα δύο αυτά σύμβολα μας διδάσκουν, αν ξεπεράσουμε το νεκρό γράμμα της βίβλου, πως η Αλήθεια δεν μπορεί να κατακτηθεί, δεν μπορεί κανείς να την οικειοποιηθεί ή να την εξουσιάσει. Η μεγάλη Θεά, η μεγάλη Μητέρα, γαλουχεί τα παιδιά της με αυτές τις τρεις συνώνυμες έννοιες, χωρίς διακρίσεις και χωρίς να δίνει λόγο σε κανένα θνητό.

“Ουδέν Αληθείας Μείζον”, για τους Έλληνες και “Η Αλήθεια βρίσκεται πάνω από τον Νόμο” για τη σοφία της Ινδίας.

Υπάρχουν, λοιπόν, πολλοί δρόμοι, πολλά μονοπάτια για να βαδίσει κανείς προς το φως και να λάβει το μεγάλο δώρο της αγάπης. Η δοκιμασία, όμως, της φράσης αυτής του Μορυα βρίσκεται στο τέλος, ...στο δώρο και το όραμα έχει δικαίωμα μόνο η άφοβη ψυχή. Όλα μένουν λόγια και άσκοπες θεωρίες περί της φύσης του Ουρανού, αν εμείς, τα παιδιά της Γης δεν νικήσουμε το φόβο και δεν αποδώσουμε στη ψυχή τη δύναμη της. Αυτή είναι η δοκιμασία του μαθητή που γνωρίζει πως, τα σπαθιά ατσαλώνονται στη φωτιά και οι ψυχές στα βάσανα.

Φίλοι μου ! Η ευτυχία βρίσκεται στην υπηρεσία για τη σωτηρία της Ανθρωπότητας...

Τα βάσανα που λέγαμε. Γεμάτη από δοκιμασίες είναι η σωτηρία της Ανθρωπότητας, αλλά η υπηρεσία είναι αρετή και προϋπόθεση μαθητείας. Απαραίτητη για τη νίκη του εγωισμού, που χαρίζει την ευτυχία αποτέλεσμα δόξας της νίκης επί του εαυτού παρά την ευτυχία της νωθρότητας των όντων που σέρνονται. Όλα αυτά βέβαια δεν γίνονται με καταναγκασμό και στέρηση  ελευθερίας, αλλά από εθελοντές χαλκέντερους, που δέχονται περήφανα τη πρόκληση, γι΄ αυτό ο σοφός καλεί τους φίλους του. Μελλοντικοί ιππότες και ντάμες δέχονται τη τιμή, για να ενσαρκώσουν ιδεώδη για δυνατούς ανθρώπους.

Οι αρετές του μαθητή, στην φιλοσοφία, είναι η Αφοσίωση, η Έρευνα και η Υπηρεσία στην Ανθρωπότητα. Είναι αυτή η τρίτη που ενσαρκώνει το πνεύμα στη πράξη και στεφανώνει τον μαθητή για τη νίκη του πάνω στον εγωισμό, επαναλαμβάνοντας τον αρχέγονο μύθο του Ήρωα Ιππότη, που σκοτώνει τον Δράκο της ύλης, όπως βλέπει κανείς και στην εικόνα του Αγ. Γεωργίου. Ο Άγιος κτυπά το τέρας, ενώ στο βάθος στέκεται η ντάμα, σύμβολο της ψυχής του και οι συνάνθρωποι του τον παρακολουθούν από τα τείχη της πόλης. Το έργο του Θεού αφορά το σύνολο της φύσης και ένας άγιος με αξίες και ικανότητες, που δεν εκτελεί το έργο, ουσιαστικά θα ήταν άχρηστος, χωρίς χρησιμότητα. Προς το παρόν όμως, εμείς κοιτάμε το προσωπικό μας συμφέρον και την εκπλήρωση των χαμηλών ικανοποιήσεων του πάθους μας. Η στάση μας αυτή, αν το καλοεξετάσουμε, οφείλεται σε μια έλλειψη θρησκευτικότητας, σε μια κλονισμένη πίστη απέναντι στη Θεία Δικαιοσύνη και τις ουράνιες αξίες των αόρατων κόσμων.

Στρέψτε την ασχήμια προς την ομορφιά!

“Ω καιροί, ώ ήθη”, λέει ένα ρητό της Ρώμης, που σίγουρα μαζί με τις λαμπρές σελίδες που πρόσθεσε στην ιστορία της ανθρωπότητας, γνώρισε τι σημαίνει παρακμή και εκφυλισμός. Η αίσθηση της ομορφιάς βασίζεται στις υποκειμενικές αντιλήψεις, αλλά η εσωτερική δομή του ωραίου βασίζεται σε αντικειμενικούς κανόνες, νόμους και αριθμούς. Όμορφο είναι αυτό που έχει μορφή, αφ΄ ενός και αφ΄ ετέρου είναι δομημένο με τέτοιο τρόπο ώστε να προκαλεί την έλξη της ψυχής. Ο μεγάλος έρωτας μιας ψυχής αφορά το πνεύμα, οπότε κατ΄ επέκταση, το πιο όμορφο πρέπει να είναι δομημένο με τέτοιο τρόπο ώστε να ακτινοβολεί το φως. Ένα παράδειγμα είναι το διαμάντι, μια κρυστάλλινη διαύγεια, χρωματισμένη από ιριδισμούς. Ξεφεύγοντας από τη βιτρίνα του κοσμηματοπωλείου, θα μάθουμε ότι το διαμάντι λέγεται “λευκός άνθρακας” και είναι αδέλφια με το κάρβουνο. Η διαφορά τους βρίσκεται στο ότι τα άτομα του άνθρακα στο κάρβουνο ενώνονται άτακτα, ενώ στο διαμάντι έχουν τάξη και συγκεκριμένα εξαγωνικού τύπου. Το αποτέλεσμα είναι να μπορεί το φως να διοχετεύεται και να διέρχεται χωρίς να σταματά.

Πόσο όμορφος θα ήταν ένας άνθρωπος που τον διαπερνά το πνευματικό φως ! Βέβαια η τάξη των ατόμων στο διαμάντι είναι αποτέλεσμα υψηλών πιέσεων και θερμοκρασιών και αντίστοιχα η σοφία σ΄ έναν άνθρωπο είναι αποτέλεσμα δοκιμασιών. Το ζητούμενο και στις δύο περιπτώσεις και βαθύτερη αιτία είναι η τάξη, η κατάλληλη τοποθέτηση πραγμάτων σύμφωνα με ένα νόμο, μέσω των οποίων θα εκφραστεί και θα λάμψει η ανάλογη δικαιοσύνη.

Μετά τη προτροπή του Μορυα να στρέψουμε την ασχήμια προς την ομορφιά, ακολουθεί η φράση : "Όπως το δέντρο ανανεώνει τα φύλλα του, έτσι και οι άνθρωποι θ΄ αυξάνονται πάνω στο μονοπάτι της δικαιοσύνης. Να κατευθύνεις τους φίλους σου στη δικαιοσύνη.

Απαραίτητη προϋπόθεση ομορφιάς η δικαιοσύνη και αυτήν επιτυγχάνουμε βάζοντας σε τάξη τον εαυτό μας, το περιβάλλον και κατ΄ επέκταση τους φίλους μας. Χρειάζεται, όμως, ο μαθητής να καταλάβει τι είδους δικαιοσύνη θα δεχτεί σαν σκοπιμότητα των έργων του. Θα πρέπει να μελετήσει τους νόμους που απευθύνονται και αρμόζουν στους ανθρώπους και όχι αυτούς των φυτών ή των ζώων ή του εμπορίου ή του πολέμου....... Τον πολύμορφο κόσμο του σύμπαντος διοικεί ένας Θείος Νόμος, ο οποίος διαφοροποιείται σε κάθε επίπεδο ζωής, χωρίς να χάνει φυσικά την ομοιογένεια του. Έτσι, δίκαια κρίση είναι αυτή που γίνεται σύμφωνα με το νόμο του επιπέδου που κρίνουμε και φυσικά ο Θεός θα μας κρίνει σαν ανθρώπους και όχι σαν ζώα ούτε σαν πλανήτες. Ούτε τον ενδιαφέρει αν είμαστε καλοί έμποροι ή καλλιτέχνες πετυχημένοι ή ζωόφιλοι. Αποδώστε τα του Καίσαρος τω καίσαρι και τα του θεού τω Θεώ. Την ανθρωπιά μας θα μετρήσει, την εξέλιξη μας, το πνεύμα μας. Όλα τα άλλα είναι αποτελέσματα και όχι ουσία. Ένας σωστός άνθρωπος ηθικός και δίκαιος θα εμπορεύεται όπως πρέπει, θα εργάζεται όπως πρέπει, θα πολεμάει όταν πρέπει, θα αγαπάει τα ζώα και τα φυτά και θα συνυπάρχει αρμονικά με όλα τα όντα της Δημιουργίας. Θα είναι Ευγενής και με ταπεινότητα θα εκφράζει τον φυσικό του ρόλο, πέρα από συναισθήματα και κακώς χειριζόμενη νοημοσύνη.

Πρέπει να μάθουμε πόθος είναι ο σκοπός μας και αυτό το δρόμο να ακολουθήσουμε, γιατί η ευδαιμονία βρίσκεται στην εκπλήρωση του σκοπού που έχει οριστεί για σένα πριν ακόμα  υπάρξεις. Όπως ο αγγειοπλάστης δεν μπορεί να φτιάξει μια κανάτα που δεν έχει σκεφτεί και αυτή η κανάτα δεν μπορεί να ξεφύγει από τις αρχές που τη δημιούργησαν, ακόμα κι αν νομίζει ότι είναι πιάτο, έτσι και ο άνθρωπος δημιουργήθηκε βάσει μέτρων και νόμων του παγκόσμιου Νου. Τελικά αυτό που μας ταλαιπωρεί είναι το δώρο της ελεύθερης βούλησης, που από αχαριστία το στρέφουμε ενάντια σ΄αυτόν που μας το δώρισε.

Εκείνοι που με όλη τους την καρδιά εκπληρώνουν τις απαιτήσεις μας, θα συντονίσουν την ακοή τους με την αρμονία του Σύμπαντος. Φέρνοντας την ευτυχία σε σένα, δείχνουμε την εμπιστοσύνη μας στην έρευνα σου για τη δικαιοσύνη.

Η Αλήθεια είναι μαζί σου - νασαι έτοιμος να τη δεχτείς !

ΠΗΓΗ:

http://www.esoterica.gr/articles/esoteric/morya/morya.htm

Στην όμορφη με τα κρυστάλλινα νερά λίμνη υπήρχε αυτή η όμορφη ησυχία του πρωινού. Ξάφνου εμφανίστηκαν μες απ τα νερά της τέσσερεις Νερά'ι'δες του νερού, καλλίγραμμες με λυγερό κορμί και σπάνια αιθέρια ομορφιά που την έκανε να ακτινοβολούν. Αισθανόσουν μια ακτινοβολία αγάπη να εκλύεται από το πρόσωπό τους, απ το χαμόγελό τους, απ τα πιο γαλάζια μάτια που μπορεί να αντικρίσει κανείς. Στην ατμόσφαιρα χοροπηδούσαν ελαφρά κάποιες νότες που ήταν αρμόνικα δεμένες μεταξύ τους.

Οι Νερά'ι'δες του νερού πιάστηκαν χέρι-χερί και άρχισαν με σιγανές αλλά αιθέριες στην αρχή κινήσεις να χορεύουν πάνω στο νερό. Όσο πήγαινε χορεύουν πιο γοργά πιο ζωηρά. Επτά κατάλευκοι κύκνοι ήταν λίγο πιο πέρα και παρακολουθούσαν το σεμνό και γεμάτο φως χορό. Τι βλέπανε σα να καταλαβαίνανε την ωραιότητα αυτού πού βλέπανε. Τα μάτια του πιο όμορφου από τους κύκνους είχαν μια διαστημική λάμψη γεμάτη σοφία, λες και ήταν βούδδας μεταμορφωμένος σε κύκνο. Η απερίγραπτη ομορφιά του έμοιαζε να μεγάλη όση η σοφία που έκλεινε. Τα δέντρα γύρω από τη λίμνη έμοιαζαν και αυτά να αγναντεύουν από μακριά τον χορό που είχαν στήσει οι τέσσερεις Νερά'ι'δες του νερού. Στο κλαδί ενός δέντρου ένα γλυκό σκιουράκι με την όμορφη φουντωτή ουρίτσα του βγήκε απ' το φωλιά του κρατώντας ένα βελανίδι στα χεράκια του κοίταξε προς την πλευρά της λίμνης με το τοσούλικα αλλά υπέροχα ματάκια του που ανοιγόκλειναν που και που γεμάτα απορία."Σκουικ" έκανε στην γλώσσα του και κρύφτηκε πάλι μες στην κουφάλα του δέντρου απ' όπου είχε βγει.

Η μουσική τώρα στον αέρα έμοιαζε τόσο αρμονική, τόσο θεσπέσια. Μέσα απ την λίμνη εμφανίστηκε κι άλλη μια νερά'ι'δα και κάθισε στην άκρη της παίζοντας άρπα πράμα που έκανε τα χαμόγελα των Νερά'ιδων να αστράψουν ακόμα πιο πολύ.

Τα γέλια και οι χαρές μαζί με τον όμορφο χορό είχαν φτιάξει μια όμορφη μελωδία. Οι νότες που έβγαιναν από την άρπα είχαν ένα πολύ όμορφο λυρισμό λες και έμοιαζε με την μουσική από άλλο κόσμο, ίσως από των κόσμο των υδάτων που ήταν ο κόσμος τους.

Όταν η αρπίστρια Νερά'ι'δα του νερού τελείωσε το κομμάτι που έπαιξε μπήκε πάλι μες το βυθό. Οι Νερά'ι'δες του νερού υποκλίθηκαν στους κύκνους που τις βλέπαν τόση ώρα και οι επτά λευκοί κύκνοι υποκλίθηκαν στις Νερά'ι'δες του νερού με σεβασμό.

Αυτές αναχώρησαν πάλι για τον βυθό της λίμνης. Μια ατμόσφαιρα καλοσύνης και χαράς υπήρχε στην λίμνη. Μια καινούρια μέρα είχε ξεκινήσει....

Ήταν νύχτα μα τώρα, πίσω απ' τα βουνά, φάνηκε η πανέμορφη με την ολόχρυσα χρυσά μαλλιά της Θεά αυγή, γεμάτη με μια ακτινοβόλα αύρα που έλουσε την πλάση, και όσο πετούσε στον αγέρα με τα λευκόχρυσα φτερά της τόσο η φύση λουζόταν στο φως. Από πίσω της  φάνηκε ένα τέθριππο με τ' άλογα που είχαν τις πιο όμορφες πύρινες χαίτες που μπορούσαν να έχουν ποτέ θε'ι'κά άτια. Ήταν το τέθριππο του Θεού Ήλιου. Ο Θεός Ήλιος είχε ένα όμορφο πρόσωπο γεμάτο λεπτότητα και καλοσύνη που ακτινοβολούσε παντού στο σύμπαν.

Τα λιβάδια γύρω γέμισαν με το φως του, όλα γέμισαν ζωή, χαρά. Η Θεά Νύχτα είχε αποσυρθεί πια με τους  όμορφους σαγηνευτικούς και έναστρους πέπλους της. Τα πουλιά κελαηδούσαν και μια μουσική υπήρχε γύρω σε όλη την πλάση που εξυμνούσε τους Θεούς. Σκίουροι παίζαν χαρούμενα στα δέντρα μεταξύ τους γεμάτοι αστείρευτη ενέργεια και ξεγνοιασιά. Τα σπουργίτια τραγουδούσαν τη χαρά της ζωής και κάτω σε ένα ξέφωτο, κάτω στο δάσος Νερά'ι'δες είχαν στήσει έναν ξέφρενο χορό όλο γέλια και ευθυμία. Ακόμη κι' ο βασιλιάς τους χόρευε μαζί τους γελώντας και τραγουδώντας. Η φύση όλη ήταν ένα ποίημα, έμοιαζε με την μουσική ενός όμορφου φλάουτου, με μια μαγική αύρα που λες και υπήρχε παντού. Η χαρά ήταν διάχυτη.

Τα γλύκα χρώματα του Θεού Ήλιου έδιναν διάφορες πορτοκαλο-κόκκινες αποχρώσεις πάνω σε κάποια λευκά σύννεφα που υπήρχαν δω και κει. Κάποια ελάφια του δάσους τρέχαν με την καλοσυνάτη και ευγενική μορφή τους και ένα απ' αυτά σταμάτησε να πιεί σε μια πηγή νερό. Η Νερά'ι'δα που λουζόταν εκεί του χαμογέλασε. το πλησίασε και του έδωσε ένα φιλί. Το ελάφι δε φοβήθηκε είχε ξανασυναντήσει πολλές φορές Νερά'ι'δες μες στο δάσος και ήξερε ότι δε θα του κάνει κακό. Τα όμορφα ασημόχρυσα μαλλιά της Νερά'ι'δας έλαμπαν ένα μαγικό φως και ασημιές σπίθες πετούσαν που και που απ τις άκρες τους. Η φύση όλη εκείνη τη μέρα ήταν ένα χαμόγελο. Τα μικρά στοιχειακά των λουλουδιών δίναν έναν θεσπέσιο άρωμα και οι κάμποι μοσχοβολούσαν θεσπέσια. Κάτω από τα λουλούδια αλχημιστές στοιχειακά κάναν τις μεταστοιχειώσεις τους. Που και που σταματούσαν και κάναν προσευχές στη Θέα Φύση.

Γεμάτα με ευτυχία αλλά και την αίσθηση του καθήκοντος συνέχιζαν σοφά το μέγα έργο τους. Σε ένα παλιό εγκαταλειμμένο αδαμαντορυχείο, στα βουνά, στοιχειακά των ορυκτών είχαν στήσει ένα μικρό και ανέμελο χορό. Σύντομα όμως, πάλι έπιασαν δουλειά, χωρίς να χάσουν το κέφι τους. Το πιο σοφό ήταν κάποιο που κατοικούσε σε ένα διαμάντι που οι άνθρωποι δεν είχαν βρει. Αυτό είχε φτιάξει ένα αλχημιστικό εργαστήριο και τον βοηθούσε ένα στοιχειακό του ράδιου και ένα του ουράνιου προκειμένου να καταφέρει να εξελιχτεί και να περάσει στο κόσμο των φυτικών στοιχειακών. Ένας ευσεβής πόθος που όμως πολλά ορυκτά(και κυρίως διαμάντια)είχαν πετύχει πριν απ' αυτό. Ήξερε για την ομορφιά των κρίνων, των τριαντάφυλλων, των ηλιοτρόπιων και κάθε τρεις και λίγο έλεγε στους βοηθούς τους πόσο θα ήθελε να γίνει στοιχειακό σ' ένα απ΄ αυτά τα λουλούδια. Έξω απ το ορυχείο όμως τώρα, σύννεφα μαζεύτηκαν και σύντομα κάλυψαν όλη την πλάση μην αφήνοντας το Φως του όμορφου Θεού Ήλιου.

Μπουμπουνητά ακούστηκαν και ολωνών τα χαμόγελα και οι χοροί σταμάτησαν. Όλα τα στοιχειακά των λουλουδιών και των δέντρων κοίταξαν τον συννεφιασμένο απειλητικό ουρανό. Οι Νερά'ι'δες στι ξέφωτο μαζί με το βασιλιά τους σταμάτησαν το χορό και τα ελάφια κρύφτηκαν. Τα πουλιά σταμάτησαν να κελαηδούν και η Νερά'ι'δα της πηγής κρύφτηκε μέσα στα νερά της. Σύντομα ο Θεός Αίολος φάνηκε και έστειλε τους αγέρηδες να φυσούν μανιασμένα. Τα κλαδιά των δέντρων λύγιζαν απ την μανία του ανέμου και όλοι είδαν σα μαύρα σύννεφα ένα πρόσωπο πο αναγνώριζαν. Ήταν ο Θεός Δίας. Στο δεξί χέρι του κρατούσε έναν κεραυνό. Τον έριξε με δύναμη στη γη και όλοι φοβήθηκαν. Βροχή έπιασε και το ποτάμι στα βουνά φούσκωσε. Ο Δίας γελούσε με τον φόβο που είχαν πάρει όλοι. Δίπλα του, ο μέγας Θείος Αλχημιστής Ήφαιστος έδινε στο χέρι Δία τις ηλεκτρικές ενέργειες του κεραυνού που κατασκεύαζε με την κρυφή και απόρρητη επιστήμη του που δεν αποκάλυπτε ποτέ σε κανέναν. 

Η βροχή ήταν μεγάλη και κράτησε σχεδόν όλη τη μέρα. Τα ζώα τους δάσους είχαν τρομάξει. Πολλές φορές είχαν ζήσει καταιγίδα αλλά αυτή ήταν πολύ δυνατή. Λίγο πριν τη δύση σταμάτησε. Ο Θεός Δίας άφησε τα σύννεφα μαζί με τον Θεό Ήφαιστο και πήγαν στον Όλυμπο. Η χαρά ήταν πάλι παρούσα. Όλοι πάλι ήταν γεμάτοι γέλια. Ο Βασιλιάς των Νερά'ι'δων, μαζί με τις Νερά'ι'δες κοίταξαν τον όμορφο Θεό Ήλιο που πλησίαζε στη δύση. Τον χαιρέτησε και από το τέθριππό του ο Θεός Ήλιος τους χαιρέτησε και κείνος. Τα άλογα τους χλιμίντρισαν και οι πύρινες χαίτες τους πέταξαν μικρές σπίθες στον αέρα. Τώρα ο Θεός Ήλιος κρύφτηκε πίσω απ' τον ορίζοντα και η Θεά νύχτα, η μητέρα της δίκαιας Θεάς Νέμεσις, έριξε τους σκοτεινούς πέπλους της πάνω από την πλάση. Τ' άστρα με αυτό το μαγικό αχνό φως τους έδωσαν μια γοητεία στον ουρανό, μια απίστευτή και σπάνια σαγήνη, λεπτή σα τον ίδιο τον πέπλο της Θεάς Νύχτας, που σα στοργική μάνα ήθελε να ξεκουράσει όλη την πλάση. Στον ουρανό φάνηκε να πετάει ο αγγελιοφόρος των Θεών ο όνειρος, που τα θελήματά τους τη νύχτα στο μυαλό των πάντων βάζει με εικόνες και λόγια.

Όλα τα στοιχειακά πια πήγαν για ύπνο. Οι Νερά'ι'δες και ο βασιλιάς τους αποσύρθηκαν για να ξεκουραστούν όπως έκανε άλλωστε και η υπόλοιπη πλάση. Ο Θεός Ύπνος χαμογελούσε μέ ένα γλυκό χαμόγελο. Η Θεά Σελήνη ανέτειλε ολόγιομο με τον ασημένιο δίσκο της. Η γαλήνη κυριαρχούσε τώρα παντού. Άλλη μια μέρα είχε τελειώσει και ο νυχτερινός ουρανός απαλά φαινόταν να νανουρίζει τις ψυχές όλων των όντων.   

(ΤΟ ΔΙΗΓΗΜΑ ΓΡΑΦΤΗΚΕ ΕΝΩ ΑΚΟΥΓΑ ΤΗΝ 6η ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΟΥ ΜΠΕΤΟΒΕΝ)

"You are the world, the neighbour, the friend, the so-called enemy. If you would understand, you must first understand yourself, for in you is the root of all understanding. In you is the beginning and the end."

"If you are very clear, if you are inwardly a light unto yourself, you will never follow anyone"

J. Krishnamurti