Αρχές 20^ου Αιώνα, Κάπου στη δυτική Ευρώπη.

Ο ήλιος είχε δύσει εδώ και πολύ ώρα. Η πόλη έμοιαζε με στοιχειωμένη. Τα παλιά και γραφικά σπίτια με τις όμορφες καμινάδες και κεραμοσκεπές τους έδιναν μια ατμόσφαιρα σαν από άλλη εποχή.

Ήταν πράγματι μια ωραία εικόνα.

Ο Τζακ έκλεισε το μικρό παράθυρο του σπιτιού του απ’ όπου έβλεπε όλη αυτή τη θέα. Ένιωθε δυστυχισμένος και ένοχος. Είχε γίνει ένα ατύχημα στο εργοστάσιο και παραλίγο να χτυπήσει κάποιος. Του έριξαν όλες τις ευθύνες και τον απέλυσαν.

Περίμενε πως και πως την αυριανή μέρα για να πληρωθεί γιατί δεν είχε φράγκο. «Μέτα απ’ αυτό» του είχε πει αυστηρά ο προϊστάμενός του, «δε θα πάρεις ούτε αποζημίωση.»

Το κακό είναι πως ο προϊστάμενός του ήξερε απίθανες «τρύπες» στους νόμους και πράγματι μπορούσε να το κάνει.

Η καλή του μόλις έμαθε ότι έμεινε χωρίς δουλειά τον εγκατέλειψε.

«Όλα τα κακά μαζί έρχονται» σκέφτηκε.

Σε δυο – τρεις μέρες θα ερχόταν και η σπιτονοικοκυρά του να πάρει το νοίκι και αν δε το ‘χε θα τον πέταγε έξω εκείνη τη στιγμή.

Θα ήταν αδύνατο να βρει δουλειά τόσο γρήγορα.

Ήταν απογοητευμένος.

Ανέβηκε στην καρέκλα και ο ήχος του θανάτου φάνηκε να πλησιάζει.

Το πρόσωπό του είχε κοκκινίσει.

Η κρεμάλα που είχε φτιάξει, αν και ήταν γερή, κατά περίεργο τρόπο έσπασε.

Και ο Τζακ είχε πέσει στο πάτωμα.

«Δε βοηθάς έτσι τον εαυτό σου»

Ο Τζακ σήκωσε το κεφάλι και είδε έναν Άγγελο.

«Περίμενε λίγο και ίσως συμβεί κάτι καταπληκτικό. Να συγχωρέσεις τις Ψυχές που κάνανε λάθος»

Σκύβοντας το κεφάλι ο Τζακ είπε χαμηλόφωνα ένα «εντάξει.»

Όταν σήκωσε το κεφάλι ο Άγγελος είχε εξαφανιστεί.

Την επόμενη μέρα ο Τζακ ξύπνησε από τα δυνατά χτυπήματα πόρτα.

Άνοιξε.

Ήταν η Λάϊνα, η καλή του.

Έπεσε στην αγκαλιά του και του ζήτησε να τον συγχωρέσει. Ο Τζακ πήγε να αρνηθεί τη συγγνώμη αλλά θυμήθηκε τα λόγια του Αγγέλου: «Να συγχωρέσεις τις Ψυχές που κάνανε λάθος.»

Ο Τζακ έμεινε για λίγο κατάπληκτος αλλά ή Λάϊνα δε το πρόσεξε. Την συγχώρεσε. Η μέρα του είχε ξεκινήσει όμορφα.

Πέρασε από το εργοστάσιο να μιλήσει με το διευθυντή μήπως υπήρχε περίπτωση να πάρει την αποζημίωση. Καθώς περνούσε την πύλη ο προϊστάμενος του, του ζήτησε συγγνώμη και πήγαν μαζί στο γραφείο του διευθυντή.

Ο διευθυντής εξήγησε πως ότι πραγματικός αίτιος του ατυχήματος ήταν άλλος. Ο Τζακ θα ξαναπροσλαμβανόταν στο εργοστάσιο, μιας και δεν έφταιγε σε τίποτα.

Δεν πίστευε στ’ αυτιά του!!!

Ο Τζακ πριν μια μέρα νόμιζε πως η ζωή του είχε καταστραφεί ολοκληρωτικά και τώρα…. Τώρα όλα είχαν ξαναφτιάξει.

Επτά μέρες μετά, ο Τζακ πήγε στο πάρκο βόλτα όπως συνήθιζε κάθε Κυριακή. Κάθισε σε ένα παγκάκι και άρχισε να τρώει ένα κουλούρι που μόλις είχε αγοράσει. Πού και που πετούσε και μικρά κομμάτια στα περιστέρια που ήταν μπροστά του.

«Είναι πραγματικά υπέροχα»

Γύρισε στα δεξιά του και ένας άνθρωπος με πολύ φωτεινό πρόσωπο και λευκά ρούχα καθόταν σκυμμένος και παρατηρούσε τα περιστέρια που τάϊζε ο Τζακ. Ήταν περίεργο που δεν τον είχε προσέξει. Ήταν απολύτως βέβαιος πως στο παγκάκι δε καθόταν κανείς άλλος.

«Συγγνώμη;» είπε ευγενικά ο Τζακ

«Λέω πως τα περιστέρια είναι υπέροχα» είπε ο άγνωστος

«Ναι, είναι» είπε ο  Τζακ.

«Θα πρέπει να είσαι καλός άνθρωπος για να δίνεις απ’ το φαϊ σου στα περιστέρια»

«Δε… ξέρω, το προσπαθώ»

«Εγώ πιστεύω πως είσαι» είπε με μια σιγουριά ο άγνωστος

«Κοίτα εκείνο κει το κλειστό λευκό μπουμπούκι στη λιμνούλα του πάρκου» είπε ο άγνωστος και έδειξε με το χέρι του.

Ο Τζακ πρόσεξε και αυτός  προς τη μεριά της λιμνούλας

«Δε βλέπω κάτι σπουδαίο» είπε ο Τζακ

«Περίμενε λίγο και ίσως συμβεί κάτι καταπληκτικό»

Ο Τζακ αναγνώρισε τη φράση. Ήταν η ίδια που του είχε πει μια βδομάδα πριν ο Άγγελος!!!Γύρισε στα δεξιά του να δει μα δεν υπήρχε κανείς.

Πλησίασε το όμορφο λευκό μπουμπούκι στη λιμνούλα και με μια ευγένεια γονάτισε κοντά του. Το μπουμπούκι άνοιξε σιγά - σιγά και ο Τζακ κατάλαβε το νόημα όλων αυτών. Τώρα τα μπουμπούκι ήταν ένα υπέροχο άνθος.

«Να ζεις όμορφα όπως τα λουλούδια» του είπε μια απαλή φωνή.

Μετά απ’ αυτό, γύρισε σπίτι μα ποτέ δε ξέχασε εκείνες τις στιγμές και τα διδάγματα που πήρε.

 

Η ΝΕΡΑ’Ι’ΔΑ ΚΑΙ Ο ΘΕΟΣ

 

Σε μια πολύ μακρινή εποχή, ζούσε στο στη θάλασσα της Φωτιάς μια Νεράϊδα. Την θάλασσα λοιπόν αυτή τη λέγανε έτσι επειδή η αγάπη της για όλα τα όντα είχε ένα κατακόκκινο χρώμα που καθρεφτιζόταν στη θάλασσα

Κάποτε όμως έγινε κάτι πολύ κακό.

Η Νεράϊδα αυτή ήξερε το πραγματικό όνομα του Δημιουργού. Έτσι, κάποια στιγμή  χρησιμοποίησε για μια ιδιοτελή πράξη το πραγματικό όνομα του Θεού. Η νεράϊδα, που πίστευε πως ποτέ δε θα γινόταν γνωστή η βέβηλη πράξη της στο Θεό,  έπρεπε τώρα να τιμωρηθεί.

Έτσι ο Θεός καταράστηκε τη Νεράϊδα αυτή ποτέ να μην φέρει στο κόσμο ζωντανά παιδιά. Η νεράϊδα γέλασε αρχικά νομίζοντας πως ο Θεός της είχε δώσει μικρή τιμωρία και πως έτσι δε θα πάθαινε τίποτα.

Σύντομα ξέχασε την κατάρα.

Μέτα από μερικούς μήνες έπιασε από έναν θνητό παιδί και ήταν πολύ χαρούμενη. Μα όταν έφτασε η ώρα της γέννας το μωρό ήρθε στο κόσμο νεκρό, και τότε θυμήθηκε την κατάρα που είχε πέσει πάνω της.

Το μίσος και οργή της κατά του Θεού ήταν απερίγραπτα. Το κλάμα της ακούστηκε εκείνη τη μέρα παντού και οι αδελφές της σήκωσαν τεράστια  κύματα γιατί και κείνες πόνεσαν για το μωρό.

Μα δεν έφτανε αυτό. Η Αγάπη της που χρωμάτιζε κόκκινη της Θάλασσα είχε γίνει Θυμός και Μίσος. Τα νερά στη Θάλασσα έγιναν πύρινες γλώσσες φωτιάς αντικατοπτρίζοντας έτσι αυτό που ένιωθε η νεράϊδα.

Ο Θεός όμως τα είδε όλ’ αυτά και έκρυψε αυτή τη πύρινη θάλασσα κάτω από τη γη. Τη νεράϊδα αυτή την λέγανε Χελλ και ο τόπος αυτός ονομάστηκε επίσης έτσι.

Έτσι, όταν κάποιο ηφαίστειο ξυπνάει, είναι ο πόνος της νεράϊδας Χελλ που θυμάται το μωρό που έχασε και που θέλει να βγει πάλι στην επιφάνεια της γης.

«Παρατηρούντες τας αμαρτίας των άλλων»

Έτσι ξεκινάει ένα πολύ καλό άρθρο που διάβασα στο θρησκευτικό περιοδικό «Πειραϊκή Εκκλησία». Είναι - απ’ όσον ενθυμούμαι ο ίδιος – η πρώτη φορά που αγοράζω αυτό το περιοδικό αλλά σίγουρα όχι η τελευταία, αφού διαφαίνεται πως ακόμα και κει, στην προσκόλληση αποκλειστικά της θρησκείας, υπάρχουν κάποιοι που ωστόσο γράφουν λόγια αληθινά.

Έτσι λοιπόν θα βάλω αυτή τη φορά ένα απόσπασμα από το άρθρο που τόσο μου άρεσε.

Προς ειδοποίηση όσων δεν γνωρίζουν, δεν είμαι θρήσκος άνθρωπος αλλά πιστεύω βαθύτατά στο Θεό χωρίς αυτό να σημαίνει πως τρέχω κάθε μέρα στην Εκκλησία. Τα βέλη εναντίον του Ιερατείου που έχω ρίξει κατά καιρούς είναι για τα «Τιτάνια Σφάλματα» που έχει κάνει αυτό και όχι για γίνω ένας κατήγορος ενάντια στο πρόσωπό του ίδιου του Χριστού. Το ότι βάζω αυτό το άρθρο στο χώρο μου δεν είναι πως θέλω να δείξω πόσο θρήσκος είμαι ή πόσο λατρεύω τον Δημιουργό μας, ούτε για να αποδείξω πως είμαι καλός άνθρωπος. Το άρθρο αυτό το αναρτώ μόνο επειδή τα λόγια  μου φάνηκαν πολύ αληθινά και κάθε τι που βλέπω ως αληθινό το αναρτώ στο χώρο μου – ακόμα και αν αυτό προέρχεται απ’ το χώρο της θρησκείας.

Χωρίς να σας κουράζω λοιπόν άλλο ιδού το απόσπασμα του άρθρου που μου άρεσε τόσο:

 

«Έχομεν δε ανοίξει εις όλους όχι πύλας δικαιοσύνης αλλά θύρας κατηγοριών και ύβρεων του ενός προς τον άλλων. Και ο καλύτερός μας είναι όχι εκείνος ο οποίος δεν χρησιμοποιεί κακούς λόγους εξ αιτίας του φόβου του Θεού, αλλά εκείνος που συμβαίνει να έχει κακολογήσει περισσότερον από όλους τους άλλους τον πλησίον του, είτε κατά τρόπον σαφή, είτε συγκαλυμμένως, και όποιος κρύβει κάτω από την γλώσσαν του κόπον και πόνον, ή δια να το είπω  πιο σωστά, δηλητήριον ασπίδων. Παρατηρούμεν δε ο ένας τας αμαρτίας του άλλου όχι δια να κλαύσωμεν αυτούς, αλλά δια να κατηγορήσομεν. Ούτε δια να θεραπεύσομεν αλλά διά να μεγαλώσωμεν ακόμη περισσότερον την πληγήν και δια να έχομεν ως δικαιολογίαν δια τας ιδικάς μας κακίας τα τραύματα του πλησίον. Τους κακούς δε και τους καλούς[για εμάς] τους χαρακτηρίζει όχι η συμπεριφόρα, αλλά η διαφορά γνώμης και η φιλία. Εκείνα τα οποία επαινούμεν σήμερον, τα κατηγορούμεν αύριον, και κείνα τα οποία καταδικάζουν άλλοι, εμείς τα θαυμάζομεν.» (Το περιοδικό αναφέρει πως το άρθρο του έχει παρθεί από το βιβλίο το Αρχιμανδρίτη Νεκταρίου Αντωνόπουλου «Υπεύθυνοι για όλα» Εκδ. Ακρίτας, 2007)

 

Όπως είπα λοιπόν και στο πρόλογό μου, αυτό το απόσπασμα το θεωρώ ότι εμπεριέχει λόγια αληθινά.

Αν μάλιστα το δούμε και από την άποψη των διάφορων «διενέξεων θρησκευτικών και ιδεολογικών» που ξεσπάνε κατά καιρούς μέσα σε διάφορους χώρους(συνήθως υπό μορφή σχολίων), τότε θα καταλάβουμε πως ίσως δεν αξίζει να βγάζουμε ο ένας μάχαιρα προς τον άλλο, ούτε να εξαπολύουμε ύβρεις ή υπονοούμενα προσβλητικά. Ακόμη και ο γράφων παραδέχεται πως δεν αποτελεί εξαίρεση και πως στο παρελθόν και αυτός έχει εξαπολύσει επιθέσεις δια διαφόρους λόγους αλλ’ όμως προσπαθεί να ελέγχει τους θυμούς και την οργή του όταν προσβάλεται. Άλλωστε η οργή είναι όπως όλοι ξέρουμε ένα εκ των θανάσιμων αμαρτημάτων.(που θα μου πάει, θα την εξαλείψω)

Ας δείχνουμε λοιπόν μεγαλύτερη κατανόηση σε όσα μας λέγονται από τους άλλους και ας είμεθα πιο ανοιχτοί. Ας μην γινόμαστε κατήγοροι των άλλων αλλά ας γινόμαστε αυτοί που όταν βλέπουν κάποιο λάθος στο συνάνθρωπο θα του το δείχνουν ήρεμα και χωρίς απότομες συμπεριφορές.

Ας είμεθα έτσι λοιπόν, ας είμεθα γεμάτοι κατανόηση. Δεν χρειάζεται να κατηγορούμε τίποτα και κανέναν.

Η αναγνώριση πως μπορούμε να μεταδώσουμε «Αλήθειες» κάποια πράγματα αλλά να μη γίνονται κατανοητά δεν σημαίνει ότι απαραίτητα πως πρέπει να κηρύττουμε «Ιερούς Πολέμους» ή «Σταυροφορίες». Και πράγματι έχω δει πολλούς τέτοιους δυστυχώς σε διάφορους χώρους και λόγω της φύσης του, και γράφων το έκανε αυτό. Όμως η Ισορροπία και Αγάπη θα μας οδηγήσουν στην αρμονία και την κατανόηση.

Αυτό πιστεύω και αυτό γράφω.

 

 

 

 

 

Προσευχή

Εκ των λέξεων προς + ευχή

Ο εκτετλών αυτή τη διαδικασία εύχεται

να εισακουστεί από ουράνιες δυνάμεις

ώστε αυτό που αιτείται να εκπληρωθεί.

Διαφέρει από το στοχασμό, την περίσκεψη και

το διαλογισμό διότι πρόκειται για ειδική μορφή

συνειδητότητας.

Μονάχα η καρδιά γνωρίζει τη σωστή απάντηση.

Οι περισσότεροι άνθρωποι θεωρούν την καρδιά ρομαντική

και συναισθηματική, αλλά δεν είναι έτσι. Η

καρδιά λειτουργεί διαισθητικά, είναι ολιστική, ερμηνεύει

και συσχετίζει τα πάντα. Δεν έχει τη λογική του

"χαμένου ή κερδισμένου". Έχει επαφή με τον κοσμικό

υπολογιστή - το πεδίο της καθαρής δυνατότητας,

της απόλυτης γνώσης και της απεριόριστης οργανωτικής

δύναμης - και υπολογίζει τα πάντα.

 

DEEPAK CHOPRA.